บทที่ 1418

“พวกคุณคิดว่าพวกคุณจะออกไปจากป่าลูกท้อเบ่งบานได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?" น้ำเสียงของราเชลเต็มไปด้วยความโกรธ “ที่นี่คือพื้นที่ต้องห้ามของตระกูลคาร์เตอร์! ดังนั้นไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาในป่าแห่งนี้แล้ว หากไม่รู้วิธีออกไปจากที่นี่ก็จะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต!”

ในขณะที่ราเชลพูดเช่นนั้น เธอก็กวาดสายตามองไปที่เดบร้าและอีวอนด้วยความรู้สึกเกลียดชังและดูถูกเหยียดหยาม

อีวอนและเดบร้าหันมองหน้ากันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร พวกเธออาศัยอยู่กับตระกูลคาร์เตอร์มานานจนพวกเธอคุ้นเคยกับอารมณ์ของราเชลเป็นอย่างดี ดังนั้นพวกเธอจึงไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับราเชล

"หุบปาก!" ในเวลานั้น โซรันตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

ลูกสาวคนโตของเขามีนิสัยแย่ลงทุกวัน!

เมื่อรับรู้ได้ว่าพ่อของเธอโกรธเพียงใด ราเชลก็นั่งลงและปิดปากเงียบทันที

บรรยากาศกลายเป็นความน่าอึดอัดใจ

"พ่อทูนหัว! เดบร้า! พวกคุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย!"

ในเวลานั้น เสียงร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้นจากบริเวณใกล้เคียง จากนั้นร่างที่หล่อเหลาก็เดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

เขาคือแดร์ริล!

“แดร์ริล!” โซรันรีบยืนขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อได้เห็นการปรากฏตัวของแดร์ริล อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเดินไปได้เพียงสองก้าว เขาก็รู้สึกหน้ามืดจนแทบจะยืนไม่ไหว

พวกเขาไม่ได้ดื่มหรือทานอะไรเป็นเวลาห้าวันแล้ว ดังนั้นร่างกายของโซรันและทุกคนต่างก็อ่อนแอลงเป็นอย่างมาก แดร์ริลเคยติดอยู่ในปากปล่องภูเขาไฟเป็นเวลาหนึ่งปีโดยที่ไม่ได้ทานอะไรเลย แต่เขาก็ยังสามารถรอดชีวิตมาได้เพราะพลังวิญญาณอันแข็งแกร่ง ซึ่งแตกต่างจากตระกูลคาร์เตอร์ที่ติดอยู่ในป่าลูกท้อเบ่งบานและอดอาหารเป็นเวลาห้าวันโดยไร้ซึ่งพลังวิญญาณใด ๆ

แดร์ริลรีบพูดกับโซรันอย่างรู้สึกไม่สบายใจว่า “พ่อทูนหัว ขอโทษที่ผมกลับมาช้า!”

แววตาของแดร์ริลเต็มไปด้วยความเศร้าหมองขณะกล่าวเช่นนั้น

โซรันยกมือขึ้นและพูดว่า “ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกแดร์ริล ฉันดีใจที่นายกลับมาได้อย่างปลอดภัย!”

“แดร์ริล!”

"พี่ชาย!"

"นายท่าน!"