บทที่ 1450

ปาร์คเกอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยว่า “เดี๋ยวช่วยหาที่นั่ง”

ปาร์คเกอร์กล่าว แต่เธอไม่แม้แต่จะเหลียวมองแดร์ริลเลยด้วยซ้ำในขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปที่บุคคลที่อยู่ตรงข้ามอย่างตื่นเต้น

บุคคลนั้นคือคีแลนซ์ ด็อกโก!

ใช่แล้ว! ในฐานะที่เป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์ของมิดเดิ้ลเทอร์ร่า ดังนั้น คีแลนซ์จึงเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงมากมาย และหนึ่งในนั้นก็คือปาร์คเกอร์!

ในตอนแรกปาร์คเกอร์ไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ เพราะเธอกลัวว่าความจริงที่เธอเป็นผู้หญิงจะถูกเปิดเผย

อย่างไรก็ตาม เมื่อปาร์คเกอร์ทราบว่าคีแลนซ์จะมางานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ด้วย ดังนั้น เธอจึงเปลี่ยนใจทันที

ในทางกลับกัน ปาร์คเกอร์ปฏิบัติต่อแดร์ริลเหมือนกับผู้แข่งขันคนอื่น ๆ เท่านั้น ดังนั้น เขาควรจะรู้สึกขอบคุณเธอที่อย่างน้อยเขาก็สามารถมีส่วนร่วมในงานเลี้ยงสำหรับผู้มีอิทธิพลเช่นนี้ได้

'บ้าฉิบ! คุณพาผมมาที่นี่แต่เธอกลับทิ้งผมไว้คนเดียวเนี่ยนะ?'

เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่แยแสของปาร์คเกอร์ แดร์ริลก็ทั้งอยากจะหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน

“ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้อีก?” เจฟฟ์พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “ช่วยหลบไปด้วย!”

ในเวลานั้น สายตาของฝูงชนต่างก็จับจ้องไปที่แดร์ริลก่อนที่พวกเขาจะหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเจฟฟ์ขับไล่เขา

'ชายผู้นั้นคิดว่าตัวเองเป็นแขกคนสำคัญทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงแค่สาวก!'

พ่อบ้านของคฤหาสน์ดาร์บี้รีบเดินเข้ามาและพูดกับแดร์ริลว่า “คุณคือสาวกของมาสเตอร์โยฮันใช่ไหม? เชิญตามผมมา ผมจะพาคุณไปนั่งในห้องถัดไป”

'บ้าจริง! คนพวกนี้คิดว่าฉันเป็นสาวกของปาร์คเกอร์จริง ๆ'

แดร์ริลรู้สึกโกรธจัดเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ถึงแม้ว่าเขาอยากจะหันหลังเดินจากไปแค่ไหน แต่เขาก็พยายามระงับอารมณ์ความโกรธเอาไว้

หลังจากที่แดร์ริลเดินไปนั่งในห้องถัดไปได้ไม่นาน งานเลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้น

ถึงแม้ว่าห้องถัดไปจะถูกกั้นเอาไว้ด้วยผ้าม่าน แต่พวกเขากลับได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลหยิบช้อนส้อมขึ้นมาและตักอาหารเข้าปากโดยไม่สนใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง ในระหว่างมื้ออาหาร แดร์ริลเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มัตเตโอ เด็กหนุ่มผู้นั้นมีใบหน้าที่ดูไม่มีความสุข ราวกับว่าเขากำลังพยายามระงับความโกรธเอาไว้