บทที่ 1451

‘พวกเขาทั้งคู่กำลังรวมหัวกันต่อต้านฉันงั้นเหรอ?’

แดร์ริลเย้ยหยันอยู่ภายในใจ ‘ถ้าไม่ใช่เพราะการประลองที่ทำให้ฉันไม่อยากสร้างปัญหา ฉันคงจะทำให้เกิดการนองเลือดขึ้นที่นี่แล้ว’

แดร์ริลยกไวน์ขึ้นดื่มขณะมองดูมัตเตโอและฟลอเรียนที่กำลังหาวิธีกำจัดเขา

แดร์ริลจะไม่มีความสุขถ้าหากว่าเขาไม่ทำอะไรเลย 'ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง'

แดร์ริลกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จากนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อเขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

แดร์ริลสังเกตเห็นสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกห้องโถงใหญ่กำลังถือเหยือกไวน์เพื่อนำไปเสิร์ฟให้กับแขก

จากนั้น แดร์ริลก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูหลังทันที

“อุ้ย!” แดร์ริลแสร้งทำเป็นเดินชนสาวใช้จนไวน์ในเหยือกกระเซ็นออกมาเล็กน้อย

"ขอโทษครับ" หลังจากที่กล่าวขอโทษสาวใช้แล้วเขาก็เดินออกจากคฤหาสน์ดาร์บี้ไปทันที

เมื่อทหารยามเห็นว่า แดร์ริลเป็นเพียงแค่สาวกที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไร ดังนั้น ทหารยามจึงปล่อยเขาออกไป

หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์แล้ว แดร์ริลก็ยืนอยู่ที่บนถนนด้านนอกของคฤหาสน์เพื่อเฝ้าสังเกตการณ์

ภายในห้องโถงใหญ่เวลานั้น!

มัตเตโอและฟลอเรียนกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข เมื่อพวกเขายกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มไปหลายแก้วแล้ว จู่ ๆ มัตเตโอก็ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าที่มืดลง

‘น่าแปลก! ก่อนหน้านี้ฉันยังสบายดีอยู่เลย แต่ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงรู้สึกเจ็บหน้าท้อง หรือว่าฉันกำลังถูกวางยา!’

เมื่อได้เห็นการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของมัตเตโอ ฟลอเรียนก็ถามขึ้นทันทีว่า “เกิดอะไรขึ้น ปรมาจารย์แฮนสัน?”

ใบหน้าของฟลอเรียนดูเป็นกังวลขณะที่เขาถามเช่นนั้น

“ท่านดาร์บี้ พวกเราไม่ได้มีความบาดหมางกันใช่ไหม?” มัตเตโอจ้องมองฟลอเรียนและกล่าวถามอย่างเย็นชา

'อะไรนะ?' ฟลอเรียนรู้สึกงุนงงขณะจ้องมองมัตเตโออย่างสับสน “ทำไมท่านถามเช่นนั้นล่ะ ปรมาจารย์แฮนสัน?”