บทที่ 1487

ไม่นานครึ่งชั่วโมงก็ผ่านไป มีคนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่ออกมาจากค่ายกลได้ สุดท้ายก็มีเพียงแปดคนที่มีคุณสมบัติผ่านเข้ารอบต่อไป

แดร์ริลไม่รั้งอยู่นานนักหลังจากที่การแข่งขันจบลง เขาไปจากสนามแข่งขันทันที

‘วันนี้มันอะไรกัน ฉันเกือบโดนตัดสิทธิ์เพราะว่าโกงซะแล้ว’

“นี่ลูก้า!” บางคนตะโกนเรียกเขาขณะที่เขาออกมาจากสนามแข่ง

แดร์ริลหันไปมองและเห็นปาร์คเกอร์วิ่งมาหาเขา หน้าเธอเป็นสีแดงระเรื่อดูงดงามมาก

“มีอะไร?” แดร์ริลยิ้มก่อนถาม รู้สึกผ่อนคลายลง

รอบรองชนะเลิศจบไปแล้ว ค่อยโล่งอกไปที

“ฉัน…” เมื่อปาร์คเกอร์มาถึง เธอก็เขินอายขึ้นมา เธอกัดริมฝีปากลังเลก่อนที่จะพูดเบา ๆ “ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องในวันนี้นะ”

ปาร์คเกอร์พูดออกมาอย่างจริงใจ คำพูดขอบคุณของเธอนั้นมาจากก้นบึ้งของใจจริง ๆ

ในฐานะคุณหนูใหญ่ของคฤหาสน์เกียรติกระบี่ ปาร์คเกอร์นั้นมีบุคลิกที่เย่อหยิ่งและแทบไม่เคยขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น แต่วันนี้ถือว่าเป็นข้อยกเว้น

ด้วยการช่วยเหลือของลูก้า เธอไม่ติดอยู่ในค่ายกลและต้องตกรอบไป

‘แค่นี้เองเหรอ?’

แดร์ริลยิ้มและส่ายหน้าอย่างไม่ถือเป็นเรื่องจริงจัง “แค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ”

เมื่อพูดจบแดร์ริลก็หันหลังและเตรียมจะจากไป

“เดี๋ยวก่อน รอก่อน” ปาร์คเกอร์จู่ ๆ ก็ตะโกนออกมา

แดร์ริลยิ้มขื่นขมและหันมามองเธอ “มีอะไรอีกเหรอ?”

‘วันนี้ปาร์คเกอร์ต้องการอะไรกันแน่เนี่ย?’

ปาร์คเกอร์หน้าแดงแต่แววตาของเธอจริงจัง “ลูก้า ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม?”