บทที่ 1489

”ฟลอเรียน เริ่มการประลองได้แล้ว” จักรพรรดินีพูดอย่างนิ่ง ๆ จากด้านข้าง

จักรพรรดินีจ้องแดร์ริลและส่ายหน้า ‘ลูก้าเข้ามาอยู่ในสิบอันดับด้วยระดับปราชญ์ยุทธเนี่ยนะ? ตลกสิ้นดี’

“พะยะค่ะ ฝ่าบาท”

ฟลอเรียนไม่พูดพล่ามอีกต่อไป เมื่อเขาได้คำสั่งจากจักรพรรดินี เขาตะโกนบอกทั้งสองบนเวที “ลูก้า แอชเชอร์ เริ่มได้”

เมื่อเขาพูดจบ แอชเชอร์ก็ประสานมือเข้าด้วยกันและพูดกับจักรพรรดิแห่งโลกใหม่ว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมขอยอมแพ้ในการประลองรอบนี้!”

แอชเชอร์ดูจริงจังและมุ่งมั่นเมื่อกล่าวออกมา แม้ว่าเขาเองจะไม่มีความสุขที่ต้องทำเช่นนี้แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ‘ลูก้ามาจากราชวงศ์แห่งโลกใต้เมฆี สำนักของข้ายังต้องการแรงสนับสนุนจากพวกเขา แล้วข้าจะเอาชนะเขาในการประลองได้ยังไงกัน? อีกอย่างแค่มาถึงรอบสุดท้ายได้ข้าก็ควรพอใจแล้ว’

ทั้งสนามประลองเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง

“อะไรนะ…”

“แอชเชอร์จะถอนตัวจากการแข่งขันอย่างนั้นเหรอ?”

“ควรเป็นลูก้าที่ขอถอนตัวไม่ใช่เหรอ?”

ตอนนั้นทุกคนที่ล้อเลียนแดร์ริลก่อนหน้านี้ต่างก็มองแอชเชอร์ด้วยดวงตาว่างเปล่าพร้อมอ้าปากค้าง พวกเขาอึ้งไปกันหมด

แม้แต่องค์จักรพรรดิแห่งโลกใหม่และฟลอเรียนเองก็งงงันจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“นี่…” จักรพรรดินีส่ายหน้าด้วยความฉงน “เขายอมแพ้ได้ยังไงกัน? ไม่ว่ายังไงแอชเชอร์ต้องชนะการประลองนี้แน่ ๆ”

พวกเขาไม่คาดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น ลูก้าได้ผ่านเข้ารอบต่อไปอีกแล้ว

อีเวตต์ที่นั่งอยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะมองแดร์ริลเหมือนกัน เธอเลิกคิ้วงามของเธอขึ้นเพราะว่าเธอเองก็ไม่อาจซ่อนความแปลกใจไว้ได้

‘ชายคนนี้เป็นใครกัน? ทำไมถึงทำให้แอชเชอร์ถอนตัวจากการแข่งได้?’