บทที่ 1498

ในตอนที่แดร์ริลสร้างเกราะป้องกัน เขาไม่ได้เก็บงำพลังของตัวเองไว้อีกแล้ว

นี่เป็นรอบชิงชนะเลิศ จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องเสแสร้งอีกต่อไป

แดร์ริลมองคาร์ลใกล้ ๆ และยิ้ม “คาร์ล! คุณไม่คิดว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้ใช่ไหม? ให้ผมบอกอะไรคุณสักอย่างแล้วกัน ผมไม่ได้อยู่ในระดับปราชญ์ยุทธ์!”

จากนั้น แดร์ริลก็คลายมือและเท้าของเขาออกแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “คุณโจมตีไปแล้ว คราวนี้ถึงตาผมบ้าง!”

ขณะที่พูดนั้นกำลังภายในของแดร์ริลก็ระเบิดและพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับกายหยาบของเขาซึ่งรวดเร็วราวกับสายฟ้า

ปัง!

คาร์ลไม่มีเวลาตอบสนอง หมัดอันทรงพลังของแดร์ริลกระแทกเข้าใส่เขาส่งให้ร่างของเขากระเด็นออกจากสนามประลองไป ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้แห้ง เขาลอยออกไปราวหนึ่งร้อยฟุตก่อนกระแทกลงบนเสาด้านนอกแล้วตกลงสู่พื้น

คาร์ลฝืนตัวเองให้ยืนขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเซียวขณะมองไปที่แดร์ริล เขาตะลึงงัน 'ไอ้หนั่มนี่มันซ่อนพลังภายในเอาไว้!'

เขาชี้ไปที่แดร์ริลและเอ่ยออกมาด้วยความโกรธได้เพียงคำเดียวว่า “แก…”

จากนั้นทุกอย่างก็มืดสนิทและเขาก็หมดสติไป

ขณะนั้นบริเวณโดยรอบเงียบสนิท!

สายตานับแสนคู่จ้องมองไปที่แดร์ริล ทุกคนตระหนกจนลืมหายใจ!

'ลู… ลูก้าคนนี้ซ่อนความสามารถที่แท้จริงของเขาไว้!'

'นี่มันอะไรกัน!'

มัตเตโอซึ่งอยู่บริเวณที่พักดูโกรธจัด

'เขาเป็นอัจฉริยะ เขาซ่อนความสามารถที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ แม้แต่ฉันก็ยังถูกหลอก! แต่ไม่ว่านายจะแข็งแกร่งแค่ไหน นายก็อยู่แค่ในระดับจักรพรรดิยุทธเท่านั้น หากนายต้องมาสู้กับฉัน นายก็คงไม่มีทางที่จะชนะ' มัตเตโอคิดขณะที่แสงแห่งความชั่วร้ายฉายในแววตาของ