บทที่ 1507

ฟลอเรียนเดินเข้าไปหาทันใดอย่างอดรนทนไม่ไหว “ลูก้า มูนไลท์! เริ่มร่ายกลอนของคุณได้แล้ว!”

“โห่!”

แดร์ริลถอนใจก่อนพยักหน้าพูดว่า “ได้เลย ผมจะเริ่มร่ายกลอนบทแรกล่ะนะ!”

ใช่แล้วที่แดร์ริลไม่พูดอะไรออกมาพักใหญ่เป็นเพราะเขามองเห็นท่าทางซูบเซียวของอีเวตต์ จึงได้แรงบันดาลใจที่จะเขียนกลอนอีกบทสื่อถึงความรู้สึกใจสลายของเขา

เมื่อรวมกับกลอนของผาง ถ่ง อีกบทก็จะกลายเป็นสองบท

“อะไรนะ? ลูก้า มูนไลท์จะร่ายกลอนสองบทเหรอ?”

ฝูงชนพากันฮือฮาแล้วมองไปที่แดร์ริลอย่างอึ้งงันไร้คำพูด

ตอนแรกพวกเขาคิดว่าลูก้าไม่สามารถแต่งกลอนได้แม้สักบท พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะถึงกับเขียนกลอนได้สองบทในเวลากระชั้นชิดขนาดนี้

ตอนนั้นเองทั้งคนดูละบรรดาราชวงศ์ที่อยู่บนแท่นต่างก็ให้ความสนใจเขาอย่างมาก

คีแลนซ์เองก็เลิกคิ้วก่อนมองแดร์ริลพร้อมยิ้ม “แต่งกลอนสองบทในเวลาสั้น ๆ แบบนี้เหรอ? อย่าบอกนะว่าเป็นแค่กลอนกาก ๆ น่ะ?”

คีแลนซ์แม้จะยิ้มไปด้วยขณะที่พูดแต่น้ำเสียงเขาก็แฝงแววประชดประชัน

‘ถ้าฉันยังแต่งกลอนดี ๆ ไม่ได้ในเวลาแค่นี้ แล้วเขาจะแต่งได้ยังไง?’

คีแลนส์แอบคิด แม้ว่าลูก้าจะเป็นผู้ชนะของการประลองยุทธ์แต่เขาก็เป็นนักยุทธ์ป่าเถื่อน ซึ่งไม่มีอะไรมาเทียบเคียงตนได้ในแง่ทักษะทางวรรณกรรม

‘โอ้โห คีแลนซ์คิดว่าตัวเองชนะแล้วเหรอไง?’ แดร์ริลพึมพำกับตัวเองแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรคีแลนซ์

เขาเดินไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ ก่อนร่ายกลอนออกมา

“ผู้ก้าวผ่านความรัก

“แต่กลับพรากพัดไป

“กลับมาหาดวงใจ

“ที่ข้าพานพบรัก!”

นี่คือกลอนห้าพยางค์ของผางถ่ง เขานั้นรู้ดีถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างแดร์ริลและอีเวตต์เพราะว่าเขาเป็นคนของแดร์ริล ดังนั้นเขาจึงนำเรื่องนี้มาตีความและเขียนออกมา