บทที่ 1508

โดยเฉพาะสองวรรคสุดท้าย “เพลานี้มิอาจเผชิญหน้าน้องนาง แต่ทุกอย่างล้วนให้หวนถึงความรัก”

มันชัดเจนว่าคนที่เขารักนั้นอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าจะบอกกับเธอ มันคือ ความรัก

ที่จริงแม้ว่าผางถ่งจะเขียนกลอนที่น่าทึ่งมากเกี่ยวกับความรัก แต่เขาก็ยังเป็นคนนอกของความสัมพันธ์นี้อยู่ดี

แดร์ริลที่แต่งกลอนนี้ออกมาจากใจและได้เอาความรักและความรู้สึกทั้งหมดของเขาใส่เข้าไปในบทกลอนทำให้มันทั้งจริงใจและซาบซึ้ง

เฮือก!

บรรดาผู้ชมต่างก็เงียบอึ้งเมื่อแดร์ริลร่ายกลอนวรรคสุดท้าย เพราะทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปแล้ว

เขาแต่งกลอนออกมาสองบทจริง ๆ แถมอีกกลอนหนึ่งยังทั้งลึกซึ้งและกระตุ้นความรู้สึกมากกว่าอันแรกด้วย!

ทั้งพระราชวังแห่งโลกใหม่ต่างก็เงียบงันพูดอะไรไม่ออก

“ความโศกเศร้านั้นอยู่แห่งหนใด

“เห็นทะเลนั้นไหม ช่างทุกข์ระทม

“เพลานี้มิอาจเผชิญหน้าน้องนาง

“แต่ทุกอย่างล้วนให้หวนถึงความรัก”

นี่เป็นกลอนที่ไม่มีกลอนใดสามารถเทียบเคียงได้ นี่คือกลอนแห่งศตวรรษ!

บรรดาทหารของโลกใหม่ต่างก็สูดลมหายใจลึก พวกเขาทุกคนต่างก็มีพรสวรรค์ แต่พวกเขารู้ว่า ผู้แข่งไม่มีทางคิดกลอนด้นสดแบบนี้ขึ้นมาได้แน่

จักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งโลกใหม่ต่างก็มองกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ไม่สามารถซ่อนความตกตะลึงที่มีในใจไว้ได้

“ลูก้า มูนไลท์” สโลนตัวสั่นเทา ทั้งตื่นเต้นจนบรรยายไม่ได้และอึ้งตะลึง “กลายเป็นว่าลูก้า มูนไลท์ปกปิกความสามารถไว้ในการแข่งวรรณกรรมด้วยเหมือนกัน! นี่มันเกินคาดมาก! สุดยอด! หมอนี่สุดยอดเกินไปแล้ว!”

เธอลอบสังเกตสีหน้าของอีเวตต์ไปด้วยขณะที่พูด

อีเวตต์ขมวดคิ้วพร้อมแววตาไม่ยินยอม “เขาแอบซ่อนความสามารถทั้งด้านการต่อสู้และด้านวรรณกรรมเอาไว้ คนนิสัยเจ้าเล่ห์แบบนี้มีอะไรให้น่าชื่นชมกัน?”