บทที่ 1510

อีเวตต์ฝืนยิ้มเมื่อได้ยินดังนั้นและพูดอย่างจริงจังว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น หม่อมฉันไม่ขอเลือก ลูก้า มูนไลท์!”

อะไรนะ? บรรดาผู้ชมต่างก็ส่งเสียงฮือฮาเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ทุกคนต่างก็ตกตะลึง!

“เกิดอะไรขึ้น? ลูก้า มูนไลท์เป็นผู้ชนะของทั้งสองการแข่งขัน ทำไมองค์หญิงถึงไม่ทรงเลือกเขาล่ะ?”

ใบหน้าของแดร์ริลตึงเครียดทันทีและเขารู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกบดขยี้ด้วยค้อนยักษ์ ในหัวก็ดังอื้นอึง

เขาอึ้งไปสองสามวินาทีก่อนที่จะได้สติและจ้องมองอีเวตต์ด้วยความอึ้งงันเกือบจะร้องไห้ออกมา

‘อีเวตต์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้แม้ว่าคุณจะยังคิดถึงผมอยู่ก็ตาม ผมลูก้า มูนไลท์ ลูก้า มูนไลท์ที่จริงก็คือแดร์ริล ดาร์บี้’

แดร์ริลอยากพุ่งเข้าไปอยู่ต่อหน้าอีเวตต์และบอกเธอว่าเขาก็คือแดร์ริล ดาร์บี้ ส่วนลูก้า มูนไลท์นั้นเป็นแค่ตัวตนปลอม แต่เขาก็อดกลั้นไว้เพราะจำได้ว่ามีผู้บ่มเพาะซึ่งมีพลังแข็งแกร่งอยู่โดยรอบ

‘ฮ่าฮ่า เจ้าลูก้า มูนไลท์นี่พยายามจะเล่นลูกไม้โง่ ๆ โดยการแอบซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ ฉันเดาว่าตอนนี้มันคงพูดอะไรไม่ออกแหง’

มัตเตโอที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเยาะเมื่อได้เห็นฉากตรงหน้า แต่เขาก็ไม่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งเพราะว่าอาการบาดเจ็บของเขาก็ยังไม่หายดี

ส่วนอีกด้านคีแลนซ์ ด็อกโกก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน เขามองแดร์ริลอย่างเยาะเย้น

‘ชนะทั้งสองการแข่งขันแล้วยังไงล่ะ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดีเพราะว่าองค์หญิงไม่ชอบนาย’

“อีเวตต์!”

จักรพรรดิแห่งโลกใหม่รู้สึกสับสนก่อนที่จะขมวดคิ้วมองอีเวตต์ “ทำไมกัน? ลูก้า มูนไลท์นั้นเป็นเลิศทั้งทางด้านวรรณกรรมและการต่อสู้ ทำไมเจ้าถึงไม่เลือกเขา?”

อีเวตต์ตอบนิ่ง ๆ อย่างมั่นคงไม่ลังเลโดยที่ไม่แสดงสีหน้าท่าทางอะไรทั้งสิ้น “ก็ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษเพคะ ลูกแค่ไม่ชอบเขา!”

“โอ้”

จักรพรรดิแห่งโลกใหม่ยิ้มอย่างขื่นขมเมื่อได้ยินคำตอบ สีหน้าของพระองค์มืดครึ้มไปเล็กน้อยก่อนที่จะมองอีเวตต์อย่างจริงจัง “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้ายังลืมแดร์ริลไม่ได้ใช่ไหม?”