บทที่ 1540

"หยุดเถอะ! ได้โปรดหยุด!"

หัวใจของโมนิก้าเจ็บปวดรวดร้าวราวกับมีดทิ่มแทงขณะที่เธอตะโกนร้องเรียกให้เจ้าศักดินาเคนนี่หยุด “ฉันขอร้อง หยุดได้แล้ว!”

ใบหน้าของเจ้าศักดินาเคนนี่เรียบเฉยขณะที่เขาพูดอย่างหนักแน่นว่า “ยอดรัก ข้าไม่ได้ฆ่าเขา ข้าเพียงแค่ต้องการจับเขา…”

จากนั้น เขาก็หันหน้ากลับไปทางสนามรบโดยไม่สนใจเสียงเรียกร้องของโมนิก้าอีก

เมื่อได้เห็นการแสดงออกที่แน่วแน่ของเจ้าศักดินาเคนนี่ โมนิก้าก็รู้ทันทีว่าเธอไม่อาจเปลี่ยนใจของเขาได้ ร่างกายของโมนิก้าสั่นเทาขณะที่เธอเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

“ยอมจำนนซะ แดร์ริล!”

ฟลอเรียนตะโกนขึ้นและเหวี่ยงดาบใส่แดร์ริลอย่างไร้ความปรานี

แดร์ริลกำหมัดแน่นขณะที่เขาอุ้มอีเวตต์ที่ไม่ได้สติขึ้นมาด้วยแขนข้างหนึ่ง ในขณะที่กวัดแกว่งง้าวสวรรค์ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง

แดร์ริลรู้ดีว่าพลังภายในของเขาในตอนนี้อ่อนแอเกินกว่าที่จะหลบเลี่ยงการโจมตีของฟลอเรียนได้

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลจะไม่ยอมจำนนเด็ดขาด!

แดร์ริลจะไม่ยอมแพ้ตราบเท่าที่สำนักประตูสุราลัยของเขายังอยู่!

เขาจะยอมหลั่งเลือดหยดสุดท้ายแม้ว่าเขาจะต้องตายก็ตาม!

"ไม่!"

โมนิก้าตะโกนร้องด้วยความกระวนกระวาย วินาทีต่อมา เธอก็เป็นลมหมดสติไป

เมื่อเห็นว่าแดร์ริลยังคงไม่ยอมแพ้ ฝูงชนที่สังเกตการณ์อยู่ในระยะไกลต่างก็รู้สึกเป็นห่วงเขา

“มันจบแล้ว! แดร์ริลไม่สามารถต่อต้านการโจมตีได้แน่ ๆ”

“ใช่! สาวกสำนักประตูสุราลัยที่มีชื่อเสียงคงจะต้องถูกจับเป็นเชลยแน่นอน!”

“เฮ้อ! น่าเสียดาย...”