บทที่ 1539

“แดร์ริลไม่รอดแน่ ๆ !”

“ใช่! แม้แต่ลูกชายของเขาก็ยังไม่ยอมรับว่าเขาเป็นพ่อ แล้วตอนนี้ผู้หญิงของเขาก็ยังถูกแย่งชิงไป…”

“นี่คือจุดจบของฮีโร่จริง ๆ เหรอ…”

ฝูงชนต่างก็พูดคุยกันขณะมองดูแดร์ริลด้วยความสมเพช

“แดร์ริล!”

เมื่อเห็นว่าแดร์ริลได้รับบาดเจ็บ โมนิก้าก็ตะโกนร้องออกมาอย่างกระวนกระวาย “อดทนเอาไว้นะ! คุณจะต้องไม่เป็นอะไร!”

จากนั้นโมนิก้าก็หันไปหาเจ้าศักดินาเคนนี่และอ้อนวอนต่อเขา “ได้โปรดอย่าฆ่าแดร์ริลและปล่อยพวกเขาไปเถอะนะ! ฉันสัญญาว่าฉันจะอยู่กับคุณที่นี่!”

ถึงแม้ว่าโมนิก้าจะลังเลและไม่ต้องการอยู่ที่นี่ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ในที่สุดโมนิก้านิก็ได้พบกับแดร์ริลอีกครั้ง และถึงแม้ว่าเธอจะได้ใช้เวลาร่วมกับเขาไม่นาน แต่เธอก็ไม่ต้องการให้เขาตายจาก!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าศักดินาเคนนี่ก็หัวเราะอย่างรู้สึกยินดี จากนั้น เขาก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ตราบใดที่เจ้าตัดสินใจอยู่ที่นี่ ข้าก็จะยอมทำเพื่อเจ้า!”

จากนั้น เจ้าศักดินาเคนนี่ก็ตะโกนสั่งฟลอเรียนว่า “เนื่องจากว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ข้าได้รับตำแหน่งจักรพรรดิแห่งโลกใหม่ ดังนั้น ข้าจึงไม่ต้องการฆ่าแกงผู้ใด นำตัวแดร์ริลและคนอื่น ๆ ไปขังเอาไว้และอย่าฆ่าพวกเขา!”

อันที่จริงเจ้าศักดินาเคนนี่ต้องการฆ่าแดร์ริลเสียตอนนี้ เนื่องจากว่าเขาไม่ต้องการให้โมนิก้าคิดถึงแดร์ริลอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม เจ้าศักดินาเคนนี่รู้จักโมนิก้าเป็นอย่างดี ถ้าหากว่าเขาฆ่าแดร์ริลต่อหน้าเธอ เขาจะไม่มีวันได้รับความรักจากเธอเป็นอันขาด ดังนั้น เขาจึงวางแผนที่จะกักขังพวกเขาเอาไว้ชั่วคราว และหลังจากนั้นเจ้าศักดินาเคนนี่จะจัดการกับแดร์ริลและทุกคนในภายหลัง

“พะยะค่ะ ฝ่าบาท!” ฟลอเรียนตอบรับคำสั่งของเจ้าศักดินาเคนนี่ทันที

ฟลอเรียนแสดงความเคารพต่อเจ้าศักดินาเคนนี่ ในขณะที่ภายในใจของเขารู้สึกขุ่นเคือง

‘บัดซบ! ฉันคิดว่าวันนี้ฉันจะได้ฆ่าแดร์ริล แต่จักรพรรดิกลับเปลี่ยนใจไว้ชีวิตเขา!’

แต่ตราบใดที่พวกเขาถูกกักขังเอาไว้ ฟลอเรียนก็ยังมีโอกาสอีกมากมายในการจัดการกับแดร์ริลและพวกเขา!

หลังจากที่คิดเช่นนั้น ฟลอเรียนก็สั่งให้ทหารของกองทัพหลวงเข้าจู่โจมเพื่อจับตัวพวกเขา