บทที่ 1545

สเตลล่ายังคงลอยตัวต่อไปโดยไม่ชะลอความเร็ว เธอจะต้องเดินทางต่อไปจนกว่าพวกเขาจะออกจากเมืองหลวงของโลกใหม่ไป

แดร์ริลหันมองไปข้างหลังอย่างใจจดใจจ่อ

เขารู้สึกกระวนกระวายใจ เขาไม่รู้ว่าสี่พี่น้องสโคปจะช่วยชีวิตใครออกมาได้บ้าง

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดสเตลล่าก็มาหยุดอยู่บนเนินเขาที่ห่างไกลออกไปจากเมืองหลวงของโลกใหม่หลายสิบกิโลเมตร ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเพราะความเหนื่อยล้า แต่มันกลับดูมีเสน่ห์ในเฉดสีนั้น

แดร์ริลถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก้มหน้าลงมองอีเวตต์ จากนั้นเขาก็ได้เห็นว่าดวงตาของเธอยังคงปิดอยู่ เธอยังไม่ได้สติ

ฟืด! ฟืด!

ในเวลานั้น เสียงหายใจอันเหนื่อยหอบก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขา พวกเขาคือสี่พี่น้องสโคป

เ-ี้ย!

‘ทำไมพวกเขาถึงได้พาเธอมา?’

เมื่อแดร์ริลเงยหน้าขึ้นมองชายทั้งสี่คน เขาก็ตกใจจนพูดไม่ออก

พี่น้องทั้งสี่คนพาหญิงสาวร่างเพรียวบางในชุดคลุมฟีนิกซ์สีทองมากับพวกเขา! ถึงแม้ว่าเธอจะมีความงดงามไร้ที่ติ แต่ก็ไม่มีใครกล้าชื่นชมส่วนเว้าส่วนโค้งบนร่างกายของเธอ

เพราะเธอคือจักรพรรดินีแห่งโลกใหม่!

"ปล่อยข้านะ!"

จักรพรรดินีรู้สึกอับอายและเดือดดาล ใบหน้าที่บอบบางของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ “เอามือสกปรกของพวกเจ้าออกไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้!”

จักรพรรดินีตะโกนขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง

จักรพรรดินีพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้น เธอเป็นถึงจักรพรรดินีผู้สูงส่งแห่งทวีปโลกใหม่ที่ไม่มีผู้ใดเทียบเทียม!

เนื่องจากว่าเธอเป็นจักรพรรดิยุทธขั้นหนึ่ง ดังนั้นเธอจึงดิ้นรนอย่างไม่ย่อท้อจนทำให้พี่น้องทั้งสี่คนเหงื่อแตกพลั่กขณะที่พวกเขาพยายามจับตัวเธอเอาไว้

“ทำไมแม่นางผู้นี้ช่างดุร้ายและดื้อรั้นเช่นนี้?”