บทที่ 1592

พรึบ!

เกิดความโกลาหลขึ้นในฝูงชนทันที

อะไรนะ?

เด็กใหม่คนนั้นบอกว่าเขาสามารถช่วยปรมาจารย์อลันได้?

"คุณ…"

ร่างของทีน่าสั่นสะท้านขณะที่เธอมองดูแดร์ริลอย่างสงสัย “หยุด! คุณบอกว่าอะไรนะ? คุณมีวิธีช่วยปรมาจารย์ของฉันงั้นเหรอ?”

“แน่นอน! แต่คุณเพิ่งจะตบหน้าผม ดังนั้นถึงแม้ว่าผมจะมีวิธีช่วยเขา แต่ผมก็จะไม่ทำ!” แดร์ริลพยักหน้าและกล่าวอย่างไม่ลังเล

จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นก่อนที่ฝูงชนจะถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน

“เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ!”

“ใช่! แม้แต่ปรมาจารย์ของพวกเราก็ไม่สามารถทำอะไรกับพิษน้ำได้ แต่สาวกคนใหม่กลับบอกว่าเขามีวิธีช่วยปรมาจารย์อลันงั้นเหรอ?

ไดอาน่าขมวดคิ้วขณะหันมองแดร์ริลอย่างไม่พึงพอใจนัก “ดาร์เรน ถอยออกมาและหยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว”

แม้แต่หลี่เถียไกว่ จากแปดเซียนในตำนานก็ไม่สามารถจัดการกับพิษน้ำได้ แล้วนับประสาอะไรกับแดร์ริล?

ดอนน่าพูดขึ้นอย่างกระวนกระวายว่า “เอาล่ะ ดาร์เรน เลิกล้อเล่นได้แล้ว”

ดอนน่ารู้ว่าแดร์ริลไม่พอใจที่ก่อนหน้านี้อลันปฏิบัติต่อเขาเช่นนั้น ดังนั้น เขาจึงกล่าวคำเย้ยหยันเหล่านั้นออกมา

อย่างไรก็ตาม ปรมาจารย์อลันกำลังจะตาย ดังนั้นดาร์เรนจึงไม่สมควรพูดจาล้อเล่นในช่วงเวลาแบบนี้

“ไดอาน่า โอลเซ่น! ปรมาจารย์หญิงไดอาน่า!” ทีน่าจ้องมองไดอาน่าด้วยใบหน้าที่เย็นชา “คุณสั่งสอนสาวกของคุณแบบนี้เหรอ? เขากำลังทำตัวหยาบคายและกำลังสร้างความอับอายให้กับนิกายเมธาสวรรค์!”

สาวกของดินแดนมัจฉาเหมต่างก็รู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น