บทที่ 161

"หยุดพล่ามเพ้อเจ้อสักที!" วิลเลียมกรอกตาใส่แดร์ริล

"แดร์ริล เรากำลังช่วยพี่น้องสามคนนี้ ไม่ว่าแกจะชอบหรือไม่ก็ตาม แกจะลงไปจากรถก็ได้ถ้าแกไม่ชอบใจ"

นี่มันตลกอะไรกันกัน! แดร์ริลหมดคำพูดเลยทีเดียว

"แดร์ริล พี่น้องสามคนนี้ดูน่าสงสารมาก ให้พวกเขาขึ้นมาเถอะ" ลิลี่พูดเสียงเบาแล้วดึงแขนเขา ในขณะที่นั่งอยู่ข้างเขา

บางทีลิลี่อาจจะนั่งเงียบอยู่ถ้ามันเป็นเรื่องอื่น แต่เรื่องนี้มันเป็นความเป็นความตาย เธอจะไม่พูดได้ยังไง?

แดร์ริลส่ายหัวอย่างเชื่องช้าแล้วมองลิลี่

ผู้คนบนรถเริ่มวิพากษ์วิจารณ์แดร์ริลทีละคน

"ทำไมเราถึงยังคุยกับเขาอยู่อีก?" เคนท์หัวเราะ "ตระกูลของฉันจัดทริปนี้และเรียกบัสคันนี้มา ฉันจะให้พวกเขาขึ้นมา"

หลังจากเคนท์กล่าวจบ เขาก็รีบไปที่ประตูแล้วพลักมันเปิดออก

ในทันทีที่ประตูเปิด ฮิวจ์ก็พุ่งเข้ามาในรถพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาพลันควักมีดสั้นขึ้นมาแล้วจี้ที่คอของคนขับ "อ-อ-อย่า...แม้แต่จะขยับ" เขาด่าทอ

ทิมมี่เดินขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาและปืนสีดำแวววาวในมือ เขาตรวจดูรถบัสด้วยตาเหล่ของเขา "ห-ห-หยุด! นี่คือการ ป-ป-ปล้น" เขาติดอ่าง

วิธีการพูดของทิมมี่นั้นมันน่าขัน แต่ไม่มีใครเลยที่หัวเราะออกมาในตอนนั้น!

ผู้โดยสายทุกคนบนรถตกตะลึง คนที่ขี้กลัวนั้นร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นปืน หญิงสาวบางคนนั่งนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา

เฮ้อ

แดร์ริลถอนหายใจอย่างเงียบงัน เขาระอา

แฝดคู่นี้ร่วมมือกันดี พวกเขาคงทำมันมาหลายครั้งแล้ว มันสายไปแล้วที่จะพูดอะไรในตอนนี้

"ฮ่าฮ่า! พ-พ-พี่ชาย คนพวกนี้แ-่ง โ-โ-โคตรโง่เลย เรา จ-จ-จับพวกเขาได้ง่ายมาก" ทิมมี่ยิ้มเยาะ

พี่น้องสามคนนี้วางแผนนี้หลังจากที่ได้รับข่าวว่าเด็ก ๆ ของตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดบางตระกูลของเมืองตงไห่วางแผนที่จะท่องเที่ยวในบริเวรนี้

ฮิวจ์พยักหน้าให้ทิมมี่ด้วยความพึงพอใจ

"หยุด พ-พ-พูดนอกเรื่องได้แล้ว" เขาอุทาน "ทุกแกทุกคน ส่งเงินมา!"