บทที่ 162

แดร์ริลพยักหน้า พยายามกลั้นหัวเราะ

"ฉันขอเตือนแก อย่าวุ่นวายให้มาก ส่ง เ-เ-เงินของแกมา แล้วพวกแกจะไม่เป็นไร!" ฮิวจ์ด่าทอ หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็รีบเดินไปที่วิลเลียมพร้อมกับท่าทางที่ดูน่ากลัว

"เข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้โทรหาตำรวจ ผมไม่ได้นำบัตรธนาคารมาด้วย ผมเลยจะโอนเงินผ่านมือถือของผม"

วิลเลียมกระวนกระวายมาก เหงื่อของเขาไหลอย่างหนักในขณะที่อธิบาย

ฮิวจ์ไม่ได้สนใจคำอธิบายของวิลเลียมด้วยซ้ำ เขาฉกมือถือไปแล้วตบหัวของวิลเลียมอย่างรุนแรง

"ไอ้เ-ี้ย แกคิดจะหลอกใคร?" ฮิวจ์ด่าวิลเลียมอย่างโหดเหี้ยมแล้วทุบตีเขาต่อไป

ต่อให้วิลเลียมไม่ได้จะโทรหาตำรวจ แต่การโอนเงินจะเปิดเผยตัวตนของฮิวจ์ เขาโกรธมาก เมื่อคิดว่าวิลเลียมต้องการจะหลอกเขา

"โอ๊ย! อย่าตีผม!" เขาร้อง "ผมไม่มีบัตรจริง ๆ"

วิลเลียมขอร้องในขณะที่ถูกทุบตี เลือดไหลลงมาจากแก้มของเขา

"ผมไม่มีบัตรธนาคารจริง ๆ นะ!" วิลเลียมโอดครวญ

คนในรถบัสหวาดกลัว หญิงสาวบางคนร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าของวิลเลียมที่โชกเลือด ฮิวจ์โหดร้ายมาก

ในขณะที่ฝูงชนกำลังหวาดผวา เมแกนรู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดในหัวใจ

แดร์ริลเคยช่วยเด็กนักเรียนและหญิงสาวที่เขาไม่เคยรู้จักที่ธนาคาร ทำไมเมแกนถึงได้สงสัยในความเห็นอกเห็นใจของเขา?

มันไม่สำคัญแล้ว มันสายเกินไป

ลิลี่กัดริมฝีปากของเธอ และมองแดร์ริลด้วยความขอโทษ

ทำไมเธอไม่เชื่อเขาก่อนหน้านี้?

ทุกคนรูดบัตรด้วยความเชื่อฟัง พวกเขาหวาดกลัวหลังจากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับวิลเลียม

กว่า 50 คนในรถได้รูดบัตรของพวกเขา ทิมมี่พยักหน้าอย่างจริงจัง แต่เขาสังเกตเห็นลิลี่และเมแกนตอนที่จะจากไป ดวงตาของเปล่งประกายพวกเขา

"พ-พ-พี่ ฉันเห็นสาว ส-ส-สวยสองคน" ทิมมี่เดนิไปหาเมแกนแล้วคว้าแขนเธอแล้วถูไถมัน

สาวร่ำรวยพวกนี้แตกต่างจากคนธรรมดาจริง ๆ ผิวของพวกเธอนิ่มและดี