บทที่ 1621

หลังจากที่ดื่มและทานอาหารไปได้สักพัก มื้อเย็นก็กำลังจะจบลง ออโรร่าและเอร่าก็ต้องออกจากพระราชวัง

แอมโบรสพาพวกเขาไปที่ทางเข้าพระราชวังก่อนจะหยุดลงและโบกมือร่ำลาเอร่า “เอร่า ในวันข้างหน้า ถ้าเธอมีเวลา ก็มาหาฉันที่วังนะ!”

“ได้เลย พี่แอมโบรส!” เอร่าตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าการหมั้นหมายของพวกเขาจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอ

นี่ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว แต่ถนนสายหลักในเมืองหลวงยังคงพลุกพล่านเช่นเคย ผู้คนมากมายกำลังเดินไปตามท้องถนน และบนถนนก็มีแผงร้านขายของที่หลากหลาย บางร้านมีงานศิลปะจากดินเผา บางร้านขายขนม และบางร้านก็ขายลูกอมซานจา

ออโรร่ารู้สึกตื่นตาตื่นใจเมื่อเห็นเช่นนั้น

มันช่างน่าประทับใจที่เมืองหลวงของโลกใหม่ยังคงครึกครื้นอยู่แม้ว่าจะเป็นเวลาที่ดึกมากแล้วก็ตาม

เอร่ารู้สึกตื่นเต้นมาก เธออยากจะหยุดดูทุกแผงร้าน มองไปให้ทั่ว และสัมผัสทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเห็น เธอช่างดูน่ารักน่าเอ็นดู

ทันใดนั้นเอง เอร่าก็นึกอะไรบางขึ้นมาได้และถามว่า “คุณแม่! ทำไมแม่ถึงต่อต้านการหมั้นหมายของหนูกับพี่แอมโบรสล่ะคะ?”

ในฐานะลูกสาว เอร่ารู้จักออโรร่าเป็นอย่างดี แม้ว่าออโรร่าจะเป็นคนเย็นชา แต่เธอก็มีหลักการของตัวเอง มันต้องมีเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่เห็นด้วยกับการหมั้นหมายนี้

“ลูกจะแต่งงานกับเขาไม่ได้” ออโรร่าตอบอย่างไม่ลังเล

"ทำไมล่ะ?" เอร่ารู้สึกติดใจ

“ก็เพราะว่า…” ออโรร่าหน้าแดงและกำลังจะอธิบาย แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเอะอะโวยวายมาจากตรอกข้างหน้าของพวกเขา ตามมาด้วยเสียงเด็กร้อง

เสียงร้องของเด็กนั้นช่างบีบหัวใจและน่าโศกเศร้าอย่างมาก

เอร่าผู้แสนใจดีรู้สึกสะเทือนใจทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง เธอดึงแขนของออโรร่าไว้ “คุณแม่ เราไปดูกันเถอะ”