บทที่ 1639

ทุกคนต่างก็สูดหายใจหวาดหวั่น และดวงตาก็เต็มไปด้วยความงุนงงเมื่อเห็นว่าแขกผู้สูงส่งโมโห

‘เกิดอะไรขึ้น?’

‘แขกควรจะโมโหศิษย์น้องดาร์เรนไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงโจมตีศิษย์พี่ใหญ่ล่ะ?’

ไดอาน่าตัวสั่นเทา เธอจับต้นชนปลายไม่ถูก

ฮาร์วีย์ก็ไม่เข้าใจ เขายิ้มถามจูปาเจี๋ย “ไม่ทราบมีอะไรครับท่าน?”

“แกไอ้โง่ อยากตายเหรอไง?” จูปาเจี๋ยฉุนเฉียวขณะที่พุ่งเข้าไปหา เขาเงื้อมือขึ้นตบฮาร์วีย์อย่างหนักหน่วง

“ท่านครับ ทำไมกัน?” ฮาร์วีย์โดนตบจนหัวหมุน เขาล้มลงกับพื้นยกมือกุมแก้มและอยากร้องไห้

ฮาร์วีย์รู้สึกว่าตนโดนรังแก ก่อนนี้เขาพยายามพูดเพื่อปกป้องสำนักแต่ทำไมเขาถึงโดนตี?

ตอนนั้นทุกคนต่างก็ตกตะลึง

‘เกิดอะไรขึ้น?’

“ฮ่าฮ่า” จูปาเจี๋ยไม่ได้สนใจสายตาของทุกคนที่จับจ้อง เขาเดินเข้าไปกอดแดร์ริล “น้องชาย เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? หลายวันมานี้ข้าตามหาเจ้าเสียแทบแย่”

‘อะไรนะ?’

ทุกคนยิ่งอึ้งไม่ได้ยินเช่นนั้น

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? สหายของท่านประมุขเรียกศิษย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่งว่าน้องชายงั้นเหรอ? อีกอย่างท่าทีของพวกเขาก็แสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์นั้นไม่ใช่ระดับธรรมดา’

‘แดร์ริลมาจากครอบครัวชาวประมงไม่ใช่เหรอ? เขารู้จักคนจากชนชั้นสูงได้ยังไงกัน?’

ไดอาน่าเองก็ตกตะลึง ตั้งแต่แรกเธอก็รู้สึกว่าศิษย์คนใหม่นี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เธอก็ไม่คาดว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่น่าเหลือเชื่อแบบนี้

“น้องชาย ข้าไปหาเจ้าที่โลกใหม่แต่ว่า…” จูปาเจี๋ยดีใจมากเมื่อได้เจอแดร์ริล เขาหยุดพูดไม่ได้เมื่อเขาจะเล่าถึงการเดินทางเพื่อตามหาแดร์ริลของเขา

แต่แค่ไม่กี่ประโยคแดร์ริลก็ส่งสายตาให้เขาหยุดพูด