บทที่ 1640

ตอนนั้นจูปาเจี๋ยโอบบ่าแดร์ริลและพูดกับคนของนิกายเมธาสวรรค์ “เอาล่ะ พวกเจ้าไปกันได้แล้ว ข้าอยากจะพูดคุยกับน้องชายข้าเสียหน่อย พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่รอ”

“ได้ค่ะ” ไดอาน่าพยักหน้าและนำพวกศิษย์ของสำนักจากไป

ก่อนที่จะไป ไดอาน่าอดมองแดร์ริลอย่างชื่นชมไม่ได้ ‘ศิษย์คนนี้เป็นพี่น้องกับแขกผู้สูงส่งของเรา เขานี่มีแต่เรื่องให้แปลกใจไม่หยุดจริง ๆ’

“น้องชาย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จูปาเจี๋ยถามแดร์ริลอย่างอดรนทนไม่ได้เมื่อได้เห็นว่าไดอาน่าและคนอื่น ๆ จากไปแล้ว “ข้าได้ยินว่า เจ้าไปเข้าร่วมการแข่งประลองเลือกคู่ของราชวงศ์แห่งโลกใหม่ จากนั้นก็ต่อสู้กับพวกราชวงศ์แห่งโลกใหม่ สุดท้ายเจ้าก็บาดเจ็บจากมา แล้วสุดท้ายเจ้ามาเป็นศิษย์ของนิกายเมธาสวรรค์ได้ยังไงกัน?”

แดร์ริลถอนใจก่อนยิ้มขมขื่น “เรื่องมันยาวน่ะครับ”

ไม่กี่นาทีต่อมา แดร์ริลก็เล่าว่าเขาผ่านอะไรมามากมาย

‘เข้าใจแล้ว…’ หลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมดจูปาเจี๋ยก็พยักหน้าและถามว่า “แล้วจากนี้แผนเจ้าคืออะไร?”

พร้อมกันนั้นจูปาเจี๋ยก็ยกมือขึ้นตบหน้าอกตัวเองและพูดจริงจังว่า “แดร์ริล เพราะว่าเจ้าศักดินาเคนนี่จับครอบครัวและสหายของเจ้าไป เราต้องไปช่วยพวกเขา แค่บอกข้ามาว่าเจ้าอยากให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำโดยไม่อิดออด”

แดร์ริลอบอุ่นหัวใจเมื่อได้เห็นความจริงใจของจูปาเจี๋ย เขาซาบซึ้งมาก

‘แม้ว่าจูปาเจี๋ยจะมากตัณหา เจ้าเล่ห์และชอบเล่น แต่เขาก็จริงจังเมื่อถึงเวลาที่ต้องจริงจัง เป็นเกียรติของฉันจริง ๆ ที่ได้รู้จักคนแบบนี้’

ขณะที่คิดแดร์ริลก็ยิ้มและบอกว่า “พี่จู เราต้องไปช่วยพวกเขาแน่ แต่ว่าผมต้องพักและฟื้นฟูพลังภายในก่อนที่เราจะไปช่วยพวกเขา”

แม้ว่าจูปาเจี๋ยจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็มีพวกเขาแค่สองคนเท่านั้น รอบกายเจ้าศักดินาเคนนี่ นั้นมีนักรบที่แข็งแกร่งอยู่มากมาย ดังนั้นการเข้าไปต่อสู้ซึ่งหน้าจึงเป็นไปไม่ได้

มีศิษย์หญิงของดินแดนมัจฉาเหมสองสามคนเดินผ่านมาใกล้ ๆ ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน คนหนึ่งสวมชุดยาวสีเหลืองอ่อน และมีใบหน้างดงามพร้อมเรือนร่างเย้ายวน เธอก็คือศิษย์พี่ใหญ่แห่งดินแดนมัจฉาเหม ทีน่า เซกก์

ชั่วจังหวะนั้นสายตาของจูปาเจี๋ยก็จับจ้องทีน่าไม่วางตา เขาหยุดชมเธอไม่ได้ “ว้าว นิกายเมธาสวรรค์นี่ยอดจริง ๆ ศิษย์หญิงล้วนงามเหมือนบุปฝา”