บทที่ 1641

พวกเขาไม่รู้ว่าแดร์ริลได้ซ่อนเร้นความสามารถที่แท้จริงของเขาเอาไว้ แดร์ริลเลยได้ยินบทสนทนาของพวกเธอได้อย่างชัดเจน

จูปาเจี๋ยเป็นผู้บ่มเพาะระดับเทพยุทธ์ เขาเองก็ได้ยินพวกเธอเช่นกัน

เขาขมวดคิ้วอย่างหัวเสีย “บ้าชิบ! นี่พวกหล่อนเกิดมาพร้อมกับความสวยนะ แต่คำพูดของพวกหล่อนมันช่างแย่มาก น้องแดร์ริล ให้ข้าได้ช่วยเจ้าสั่งสอนบทเรียนให้พวกหล่อนหน่อยเถอะ!”

จูปาเจี๋ยกำลังที่จะเดินเข้าไป ‘แม้ว่าศิษย์หญิงพวกนี้จะงดงามเพียงไหน แต่ข้าจะไม่อาจยอมให้พวกหล่อนพูดถึงน้องชายของข้าในทางที่ไม่ดีลับหลังได้เช่นนี้!'

แดร์ริลหยุดเขาไว้อย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดว่า “พี่จู! นี่แค่เรื่องเล็กน้อยเอง ผมไม่ต้องการให้คุณเข้ามาช่วยหรอก ผมจัดการเองได้”

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น แดร์ริลก็โบกมือให้ทีน่าและคนที่เหลือ “ทุกคน มาทางนี้หน่อยสิ” แม้ว่าเสียงของเขาจะไม่ดังมาก แต่ก็มีกลิ่นอายของความหนักแน่นและแข็งแกร่ง

ทีน่าและศิษย์หญิงสองสามคนก็มองหน้ากันแล้วเดินเข้าไปหาในทันที

เมื่อพวกเธอเดินเข้าไปถึงตัวแดร์ริล ทีน่าก็เลิกคิ้วขึ้น “ท่านต้องการอะไรเหรอคะ?”

ทีน่าไม่ได้ต้องการที่จะเอาอกเอาใจแดร์ริล แต่ทว่าเธอจำเป็นต้องปฏิบัติตัวราวกับว่ามีแขกผู้มีเกียรติของพวกเขากำลังจับตาเฝ้าดูเธออยู่ข้าง ๆ

แดร์ริลยิ้มอย่างมีเลศนัย “ทีน่า! คุณลืมเหตุการณ์ที่ดินแดนมัจฉาเหมไปแล้วเหรอ? คุณเห็นผมแล้วแต่ไม่คารวะทักทายผมเลย มันไม่หยาบคายไปหน่อยเหรอ?”

เขายิ้มกว้าง และทำตัวดูเหมือนราวกับว่าเป็นเจ้านาย

‘อะไรนะ?’ จูปาเจี๋ยตกตะลึงและมองไปที่แดร์ริลด้วยความอยากรู้อยากเห็น

‘แดร์ริลเป็นแค่ลูกศิษย์ธรรมดาไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงดูเหมือนเป็นเจ้าสำนักตอนที่เขาพูดกับศิษย์หญิงเช่นนั้นล่ะ?'

ในตอนนั้นเอง สีหน้าของทีน่าและท่าทีของศิษย์หญิงคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไป พวกเขาทั้งหมดดูอับอายแต่ก็ดูเหมือนจะไม่พอใจ