บทที่ 1647

ผู้ติดตามก้าวถอยหลังออกมาและพึมพำ “ผมคิดว่าเธอไม่หายใจแล้ว!”

สีหน้าของผู้ติดตามซีดเผือดเมื่อเขาพูดเช่นนั้น

‘อะไรนะ? ตายงั้นเหรอ ?’

ฮันต์ตกตะลึง พร้อมกับรีบเดินเข้าไป แล้วก็พบว่าลิลี่ไม่ขยับและหน้าอกของเธอก็ไม่กระเพื่อมด้วย

ฮันต์ตวาดเสียงดังในวินาทีต่อมา “เวรเอ๊ย ฉันบอกให้แกสั่งสอนบทเรียนให้มัน แล้วแกฆ่ามันทำไม?”

ผู้ติดตามรู้สึกแย่มาก “ใครจะไปรู้ว่าเธอจะดื้อขนาดนี้?”

ทำไมเธอถึงได้ใจแข็งขนาดยอมโดนฟาดจนตายแทนที่จะใช้หนี้คืนขนาดนี้นะ?

ฮันต์รู้สึกสับสน พร้อมกับตะคอกด่าเสียงดังก่อนจะโบกมือ “บัดซบเอ๊ย! รีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้เลย!”

ฮันต์ก้าวขึ้นไปในรถก่อนผู้ติดตามของเขาทันทีที่เขาพูดจบ

ฮันต์รู้สึกหวาดกลัวมากในตอนนั้น

มีคนตายก่อนที่เขาจะได้เงินกลับคืนมา ช่างสูญเปล่าเสียจริง!

แต่อย่างไรก็ตาม ในเมื่อพื้นที่อันปลีกวิเวกนี้ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก มันจึงเป็นการกระทำที่ฉลาดมากที่เขาจะรีบออกไปจากที่นี่ในขณะที่ยังมืดอยู่!

ผู้ติดตามคนอื่น ๆ ไม่มัวแต่โอ้เอ้ ขึ้นรถและขับลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อฮันต์และคนอื่น ๆ จากไป ก็ได้มีเสียงฝีเท้าดังมาจากป่าที่อยู่ใกล้ ๆ !

ผู้คนหลายสิบคนเดินมุ่งไปทางลิลี่ พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้ารัดรูปสีเข้ม ถือพลั่วและค้อนหลากหลายรูปแบบ ในแวบแรกพวกเขาดูเหมือนทีมนักผจญภัย แต่ใบหน้าของพวกเขาดูผิดปกติและเหมือนจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่

พวกเขาเป็นผู้บ่มเพาะ แต่พวกเขาไม่มีพลังมากมายนัก พวกเขาส่วนใหญ่อยู่ในระดับปรมาจารย์ยุทธ์l

คนที่เดินนำพวกเขาอยู่เป็นชายสวมหมวกแก๊ปที่ดูมีอายุมากกว่า 30 ปี ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับนกอินทรี และเป็นที่ชัดเจนว่าเขาคือหัวหน้า

ในขณะนั้นเอง ชายที่สวมหมวกก็โบกมือขึ้น “ทุกคนไปพักผ่อนก่อน เราจะตามหาสุสานโบราณกันต่อทีหลัง!”