บทที่ 165

ที่ใดสักแห่ง

แดร์ริลรู้สึกเหมือนอยู่ในฝันอันยาวนานในตอนที่เขาไม่มีสติ เขาถูกตามล่าในฝันของเขา และเขาหยุดวิ่งไม่ได้เลย และในที่สุด เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

แดร์ริลถูกต้อนรับจากภาพของห้องนอนอันหรูหรา

"แดร์ริล นายตื่นแล้ว?"

แดร์ริลได้ยินเสียงที่ยินดี ดวงตาของลิลี่แดงจากการร้องไห้

"ที่รัก ทำไมตาของคุณแดงขนาดนั้น?" แดร์ริลถามด้วยรอยยิ้ม "คุณกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผมเหรอ? มาสิ กอดผมหน่อย"

แดร์ริลฝืนยิ้มด้วยความเจ็บปวด แม้ว่าแผลของเขาจะดีขึ้น แต่มันก็ยังเจ็บมากอยู่

'เวรเอ๊ย ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะโดนยิงซ้ำสองรอบในเวลาไม่กี่วัน' แดร์ริลคิดกับตัวเอง

ลิลี่หน้าแล้วถอยออกไปอย่างเขินอาย "ฉัน… ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนายสักหน่อย แล้วฉันก้ไม่ได้ร้องไห้ด้วย!"

ลิลี่ปฏิเสธที่จะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเธอในตอนนั้น

หมอบอกว่าอาการบาดเจ็บของแดร์ริลนั้นรุนแรงมาก กระสุนนั้นยิงใกล้หัวใจของเขา

ขอบคุณพระเจ้า เขาตื่นขึ้นมาในที่สุด

"แดร์ริล ฉันรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว นายกับแด๊กซ์ช่วยพวกเราทั้งหมด" ลิลี่กระซิบ "นาย… นายเข้มแข็งมาก แต่ทำไมนายถึงได้ซื่อบื้อแบบนี้? โจรพวกนั้นมีปืน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนายล่ะ?" ถึงแม้ว่าลิลี่จะประทับใจกับการกระทำของเขา แต่มันก็ยังมีความรู้สึกผิดในน้ำเสียงของเธอ

เสียงของลิลี่เบาลงเรื่อย ๆ เธออาย

แดร์ริลมองลิลี่ด้วยรอยยิ้มแล้วปลอบเธอ "เด็กโง่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับผมหรอก อีกอย่าง คุณเป็นภรรยาผม ต่อให้ผมต้องเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยคุณในสถานการณ์นั้น ผมก็จะทำมันอยู่ดี"

ลิลี่รู้สึกอบอุ่นและรักใคร่ในหัวใจ

"ที่นี่คือที่ไหน?" แดร์ริลกัดฟันแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง

สถานที่นี้ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา มันไม่ใช่สถานที่ของพวกลินดันแน่

"นี่คือบ้านของแด๊กซ์ หมอประจำตัวของเขารักษานาย" ลิลี่อธิบาย

แดร์ริลพยักหน้า แด๊กซ์นั้นเป็นสหายที่พึ่งพาได้จริง ๆ

"แล้วแด๊กซ์อยู่ไหน?" แดร์ริลสอบถาม

"เขาอยู่ในโถงหลัก" ลิลี่ตอบ "พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณปู่ของแด๊กซ์ และแขกบางคนก็มาถึงก่อนเพื่อแสดงความยินดีกับเขา แด๊กซ์กำลังดูแลพวกเขาในโถงตอนนี้"