บทที่ 166

"แดร์ริล?" คลิฟฟอร์ดตะโกน เขาเก็บความแปลกใจไว้ไม่ได้

'เกิดอะไรขึ้น? ทำไมแดร์ริลอยู่ที่นี่?' เขาสงสัย

คลิฟฟอร์ดจำได้อย่างชัดเจนว่าแดร์ริลขี่จักยานไฟฟ้ามาที่งานเลี้ยงรุ่น นี่แดร์ริลมาที่นี่เพื่อร่วมงานฉลองด้วยเหรอ?

'จริงสิ แดร์ริลมาที่นี่เพื่อช่วยเมียเขามอบของขวัญ!' คลิฟฟอร์ดคิด

ลูกเขยบ้านคนอื่นที่ทั้งชีวิตต้องหวังพึ่งเมียเป็นอย่างเดียวที่แดร์ริลเหมาะสม

คลิฟฟอร์ดอดไม่ได้ที่จะต้องแอบมองลิลี่อยู่หลายรอบ

'ช่างเป็นสาวที่งาม! รูปร่างของเธอไร้ที่ติและเซ็กซี่สุด ๆ! ใบหน้างดงามนั่นเทียบได้กับดาราเลย แดร์ริล หมอนี่มันโชคดีชะมัก ยังไงซะ ข่าวลือว่าไว้ หมอนี่ไม่เคยได้แตะต้องเมียตัวเองตลอดสามปีที่แต่งงาน ทุกคนในเมืองตงไห่รู้เรื่องนี้ ฮ่าฮ่า!' คลิฟฟอร์ดคิด

"หัวหน้าห้องเก่า!" แดร์ริลยิ้มในขณะที่เขาเดินไปทักทายคลิฟฟอร์ด

"พวกคุณรู้จักกัน?" แด๊กซ์ถาม

แต่ก่อนที่แดร์ริลจะได้ตอบ คลิฟฟอร์ดก็หัวเราะ

"ทุกคนในเมืองตงไห่ต้องรู้จักลูกเขยที่ย้ายเข้าตระกูลลินดันผู้อื้อฉาวอยู่แล้ว" เขากล่าวอย่างดูถูก

มันเป็นความน่าอับอายที่ต้องเป็นเพื่อนร่วมห้องกับหมอนี่! ในที่หรูหรามีระดับแบบนี้ การสุงสิงกับหมอนี่คือความน่าอับอายขั้นสูงสุดของคลิฟฟอร์ด

แดร์ริลตกใจกับคำพูดของคลิฟฟอร์ด นี่หมอนี่ล่วงเกินเขา? พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องมาหลายปี เกิดอะไรขึ้น?

ในตอนนั้น คนรอบ ๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมา

หลังจากสงสัยมานาน สรุปก็คือแดร์ริลเป็นแค่ลูกเขยตระกูลลินดัน

ลิลี่ไม่สบายและกล่าวกับแดร์ริลเบา ๆ "คนนี้เป็นใครน่ะ?"

แดร์ริลหัวเราะออกมาแล้วกล่าวอย่างผ่อนคลาย "เขาก็แค่ตัวตลก"

แดร์ริลไม่ทน เพื่อเห็นว่าคลิฟฟอร์ดไม่ไว้หน้าเขา

คลิฟฟอร์ดหัวเราะอย่างเย็นชา 'ไอ้โง่แดร์ริลนี่! มันเป็นแค่ของเล่นผู้หญิง แล้วยังกล้ามาท้าทายฉัน!?' เขาคิดกับตัวเอง