บทที่ 1664

”ควีนนี่เหรอ?” ลิลี่ที่อยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาหาและตัวสั่นเทาเพราะความตื่นเต้นอย่างหนักเมื่อได้เจอควีนนี่ “นี่เธอจริง ๆ เหรอ?”

ลิลี่น้ำตาไหลพรากก่อนที่จะพูดจบ

มันมากกว่า 10 ปีเลยนะ

ลิลี่ไม่ได้เจอลูกพี่ลูกน้องของเธอมามากกว่า 10 ปี อาจบอกได้ว่าในบรรดาญาติทั้งหมดลิลี่นั้นสนิทกับควีนนี่ที่สุด

“เธอ…” ควีนนี่อึ้งไปเมื่อได้เห็นใบหน้าเสียโฉมของลิลี่ เธอขมวดคิ้วแน่นและถามว่า “เธอเป็นใคร? เรารู้จักกันเหรอ?”

ควีนนี่พูดพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน

เธอไม่รู้จักหญิงขี้เหร่ที่อยู่ตรงหน้าของเธอ แต่คนนี้กลับเรียกเธอเหมือนกับว่าสนิทสนมกัน

เฮ้อ!

แดร์ริลอดไม่ได้ที่จะต้องถอนใจเมื่อได้เห็นฉากตรงหน้าก่อนที่จะมองควีนนี่และพูดเบาๆ ว่า “ควีนนี่ เธอ… เธอก็คือลิลี่” จากนั้นแดร์ริลก็ก้มหน้าและรู้สึกละอายใจจนไม่อาจพูดได้

ลิลี่กลายเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขารู้สึกรับผิดชอบต่อเธอ

อะไรนะ?

ควีนนี่ตะลึงไปเมื่อได้ยินดังนั้น

“ห๊าาาาาา”

ควีนนี่ตั้งสติได้ชั่วขณะต่อมาและเธอกอดลิลี่แน่นก่อนที่จะสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ลิลี่ ฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเธอมากเลยตลอดหลายปีมานี้…”

ลิลี่นั้นเข้าใจว่าควีนนี่อยู่ที่จักรวาลโลกมาตลอด 10 ปีนี้

ความจริงแล้วควีนนี่ก็ผ่านอะไรมาเยอะ จนมีรอยแผลเป็นลบไม่ได้บนร่างของเธอ โดยเฉพาะตอนที่ถูกกักขังอยู่ที่บ้านและโดนข่มเหงให้ต้องแปดเปื้อน แต่ว่าควีนนี่ก็ยังไม่มีเวลาพอจะเล่าให้ฟัง ดังนั้นความเสียใจทั้งหมดที่มีก็จึงเปลี่ยนเป็นน้ำตา

“โอ้”

มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาขณะที่ลิลี่และควีนนี่กำลังทบทวนความหลังกัน ผู้อาวุโสของสำนักหยาดน้ำฟ้าสองสามคนเดินเข้ามาพร้อมกับประมุขราล์ฟ

“ทุกท่าน”