บทที่ 168

คลิฟฟอร์ดโกรธขึ้นมาทันที เขาชี้ไปที่แดร์ริล "แดร์ริล หุบปากไปซะ! แกมันไม่รู้อะไร! แกพูดเรื่องเพ้อเจ้ออะไรอยู่!? อะไรทำให้แกคิดว่ามันมีค่าแค่สองล้านเหรียญ?"

'เวรเอ๊ย ไอ้หมอนี่ต้องบ้าแน่' คลิฟฟอร์ดคิด

ลุงของคลิฟฟอร์ดซื้อจี้หยกนี้มา และลุงของเขาก็สะสมวัตถุโบราณมาเป็นสิบปีแล้ว! ราคาจริงของจี้หยกคู่นี้คือสามล้านเหรียญ เขาแกล้งบอกราคาห้าล้านเหรียญไปก็เพื่ออวดเบ่งเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม แดร์ริลบอกว่ามันมีค่าแค่สองล้านเหรียญ ซึ่งคลิฟฟอร์ดคิดว่ามันไร้สาระ!

แดร์ริลส่ายหัว "มันมีชื่อเรียกอีกชื่อสำหรับจี้หยกชนิดนี้ พวกคุณรู้ไหมว่ามันถูกเรียกว่าอะไร?"

ทุกคนต่างสงสัยและส่ายหัว

แดร์ริลถอนหายใจแล้วอธิบาย "พวกมันถูกเรียกว่าจี้เมถุนในสมัยโบราณ มันเป็นของสินสอดที่พิเศษสำหรับการแต่งงานของผู้หญิงในสมัยราชวงศ์หมิง ในยุคราชวงศ์หมิงนั้นค่อนข้างจริงจังเรื่องมารยาทมาก ดังนั้นจี้เมถุนจึงได้รับความชื่นชอบสูง หลังจากที่หญิงสาวนำจี้ไปที่บ้านของสามี ชิ้นหนึ่งจะถูกมอบให้ผู้เป็นสามี และอีกชิ้นจะถูกสวมโดยฝ่ายหญิง อีกอย่าง ชื่อของแต่ละฝ่ายจะถูกสลักลงในจี้ของฝ่ายตรงข้าม เพื่อแสดงถึงความรักใคร่กลมเกลียวที่จะยาวนานนับร้อย ๆ ปี"

แดร์ริลหยิบจี้สองชิ้นขึ้นมาแล้วมองใกล้ ๆ พวกมัน "ดังนั้น จี้เมถุนของจริงจากสมัยราชวงศ์หมิงจะต้องมีชื่อของเข้าของสลักอยู่ และนี่....โชคไม่ดีนัก มันไม่มี พวกมันเป็นของปลอม"

เสียงของแดร์ริลนั้นไม่ได้ดัง แต่ทุกคนในโถงล้วนได้ยิน

ทุกคนตะลึง

การอธิบายของแดร์ริลถึงเรื่องจี้เมถุนนั้นมีเหตุผล และมันละเอียดกว่านักประเมินวัตถุโบราณจะบอกได้ด้วยซ้ำ

ทุกคนถอนหายใจอยู่ภายใน พวกเขาเริ่มตั้งสติได้ และความสงสัยก็ก่อตัวในใจพวกเขา

'งั้นก็แสดงว่าจี้เมถุนคู่นี้เป็นของปลอมงั้นเหรอ?' พวกเขาคิด

"อย่างที่คาด พวกมันไม่มีรอยสลัก" แด๊กซ์กล่าว เขาขมวดคิ้ว ในขณะที่สังเกตจี้หยกที่เอามาจากมือของแดร์ริล

คนรอบข้างพลันรวมตัวกันเพื่อดู ลิลี่เองก็เดินเข้ามาใกล้

แล้วก็เป็นอย่างที่คาด ไม่มีร่อรอยการแกะสลักบนจี้หยกเลย ยกเว้นแต่รูปแกะสลักที่สวยงาม

คลิฟฟอร์ดหรี่ตาลง เขายอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้

"รอยสลักไม่มีแล้วมันเกี่ยวอะไร? แกบอกเอง ว่าจี้เมถุนเป็นของสินสอดจากหญิงที่แต่งงาน ถ้าหากว่าเจ้าของจี้นี้ตายก่อนที่เธอจะได้แต่งงานล่ะ? เธอจะสลักมันได้ยังไงถ้าปราศจากสามี?" เขาแค่นเสียง แล้วชี้ไปที่แดร์ริล

แดร์ริลประทับใจมากกับความฉลาดของคลิฟฟอร์ด

'ใช่ จริงด้วย ถ้าเกิดผู้หญิงไม่ได้แต่งงานล่ะ?' เหล่าแขกคิดกับตัวเอง