บทที่ 1681

“นักเปียโนผู้มีเกียรติ คุณจะสู้ไหม?” เหล่าผู้คนที่ท้าเซลีนต่างก็ตะโกนใส่เธอพร้อมกับที่พวกเขาพากันชักดาบออกมา

เซลีนกัดริมฝีปากของเธอและเริ่มสั่นเทา เธอได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสตอนที่พวกเขาแอบซุ่มโจมตีเธอ เธอไม่มีพลังเหลือพอที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขาอีกแล้ว

แต่ทว่าถ้าเธอออกจากสังเวียนการต่อสู้ คนอื่น ๆ ก็จะได้สิทธิ์ในการจัดการกับควีนนี่! พวกเขาคงจะโยนลูกศิษย์ของเธอลงไปในหม้อสกัดอย่างแน่นอน

“นักเปียโนผู้มีเกียรติ คุณจะต่อสู้ไหม? ถ้าคุณไม่พูดอะไร เราจะลงมือล่ะนะ!” เหล่าผู้ท้าต่างชิงหยิบดาบและหอกขึ้นมา แล้วก็พุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อโจมตีเซลีน

เซลีนยืนตัวแข็งทื่อในตอนที่อาวุธเหล่านั้นพุ่งเข้าใกล้เธอ และใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เธออยากลงจากสังเวียนการต่อสู้ แต่เธอเองก็ไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น!

“บ้าไปแล้ว!” ในขณะนั้นเอง เสียงระเบิดดังมาจากด้านล่างของสังเวียน แดร์ริลสะบัดง้าวสวรรค์ในมือและเหาะขึ้นไปบนสังเวียน แล้วก็เขาปล่อยตัวลงข้าง ๆ เซลีน!

ในตอนนั้นเอง แววตาของเขาดูราวเหมือนกับสายฟ้าฟาดที่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเย็นชา

ฟุ่บบ!

ผู้ท้าชิงเหล่านั้นเริ่มสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอาฆาตที่ไม่มีที่สิ้นสุดในแววตาของแดร์ริล พวกเขาถอยหลังไปกันคนละสองสามก้าว

พวกเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่ปะทุออกมาจากแดร์ริล มันเกือบจะปกคลุมไปทั่วทั้งสังเวียนการต่อสู้ และทำให้ผู้คนไม่อาจหายใจได้

ทรงพลังเหลือเกิน!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาได้เป็นประมุขของสำนักประตูสุราลัย ในการต่อสู้ครั้งก่อน เขาได้ต่อสู้กับราชวงศ์แห่งโลกใหม่ด้วยพละกำลังของเขาเอง

เขาแข็งแกร่งเกินไป!

ผู้คนบนสังเวียนการต่อสู้ต่างมองหน้ากัน และไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้

“แดร์ริล!” แววตาของเซลีนเป็นประกายตอนที่เธอเห็นแดร์ริลอยู่ตรงหน้าเธอ เธอรู้สึกประทับใจและพูดอย่างแผ่วเบาว่า “คุณ-”

เธอพูดออกมาได้แค่คำเดียวแต่แล้วแดร์ริลก็ขัดจังหวะเธอ “ลงไปจากสังเวียนเถอะ” แดร์ริลพูดช้า ๆ “ผมจะช่วยควีนนี่เอง”

แม้ว่าเสียงของเขาจะไม่ดังมากนัก แต่ก็หนักแน่นและไร้ข้อกังขา!

อื้มม!