บทที่ 1682

วัตสันหงุดหงิดใจเมื่อรู้ว่าแดร์ริลคงจะไม่ยอมลงมา เขาหันไปหาปรมาจารย์ราล์ฟแล้วตะโกนว่า “คุณเป็นเจ้าภาพ บอกพวกเรามาหน่อยสิว่า การที่แดร์ริลขึ้นไปบนสังเวียนถือว่าละเมิดกฎการแข่งขันไหม?”

เอ่อ…

ปรมาจารย์ราล์ฟมีสีหน้าอึกอักและทำตัวไม่ถูก เรื่องนี้ทำให้เขาคิดหนัก

วัตสันและคนอื่น ๆ พูดถูก แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถโต้แย้งแดร์ริลได้เช่นกัน

“ลงมาจากสังเวียนก่อนเถอะ” แดร์ริลย้ำกับเซลีนอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง

เซลีนพยักหน้าและเดินลงมาจากสังเวียน

ฝูงชนเริ่มหมดความอดทนและพยายามรุมจู่โจมเซลีน แต่ทว่าพวกเขาตัดสินใจที่จะอดกลั้นไว้เพราะรู้สึกหวาดกลัวแดร์ริล

โอ้!

เมื่อเห็นว่าเซลีนลงจากสังเวียนอย่างปลอดภัยแล้ว แดร์ริลก็หันไปมองประมุขราล์ฟ เขาพูดออกมาว่า “ท่านประมุขราล์ฟ จุดประสงค์ของการประลองครั้งนี้คือการต่อสู้กันและไม่ใช่การต่อสู้เพื่อฆ่าแกงกัน นักเปียโนผู้ทรงเกียรติไม่มีแรงที่จะสู้ต่ออีกแล้ว มันก็คงจะเป็นการไร้ประโยชน์ที่จะสู้กันต่อ ตอนนี้ผมอยู่ที่นี่เพื่อแทนที่เธอ มีอะไรที่ผิดงั้นเหรอ?”

“เอ่อ…” ปรมาจารย์ราล์ฟพยักหน้าและพูดอย่างขมขื่นว่า “ประมุขดาร์บี้ก็มีเหตุผลเหมือนกัน…”

แต่แล้ววัตสันก็ตัดสินใจประชดประชันอีกครั้ง “น่าสนใจดีนี่! คุณเข้ามาขัดขวางการแข่งขัน แต่คุณยังทำให้ดูเหมือนว่าการกระทำของคุณนั้นสมเหตุสมผล”

แล้วเขาเยาะเย้ยใส่แดร์ริลและพูดว่า “ในเมื่อคุณจำเป็นที่จะต้องขึ้นมาแทนเซลีน กฎก็ควรจะต้องปรับเปลี่ยนด้วยเช่นกัน จากนี้ไปคุณจะต้องต่อสู้กับคู่ต่อสู้สองคน คุณชอบแสดงความเห็นอกเห็นใจผู้หญิงใช่ไหม? ต้องการที่จะเป็นวีรบุรุษและช่วยพวกเธอนักใช่ไหม? ได้ เราจะให้โอกาสคุณทำอย่างนั้นเอง”

ฝูงชนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ใช่ ในเมื่อประมุขดาร์บี้ต้องการสู้ งั้นเราก็จะเล่นด้วยเอง”

“ด้วยพลังของเขา การเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้สองคนในเวลาเดียวกันคงเป็นเรื่องหมู ๆ สำหรับเขาแหละ”

“นี่เป็นความคิดเห็นที่ดีนะ”

ขณะที่พวกเขาพูดคุยกันเช่นนั้น แววตาของฝูงชนต่างก็ฉายแววถึงความตื่นเต้นและมีความมุ่งร้าย

สำนักประตูสุราลัยแข็งแกร่งขึ้นมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พวกเขามีชื่อเสียงไปทั่วเก้าแผ่นดินใหญ่ แดร์ริลในฐานะประมุขสำนักจึงเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังตามไปด้วยเช่นกัน