บทที่ 171

"ถึงแม้แดร์ริลจะเป็นผู้ที่กระทำการเสื่อมทรามเอง แต่ในฐานะพ่อของเขา แกก็ไม่สามารถได้รับการยกเว้น! ถ้าแกไม่ยอมรับความผิดที่ทำลงไปวันนี้ ฉันจะตีแกจนกว่าจะตาย!" นายท่านชราแห่งดาร์บี้ตวาดอย่างเย็นชา

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ไม้หวายหวดลงหลังพ่อของแดร์ริลจนเลือดสด ๆ ไหลลงที่พื้น

ลูน่านั้นร้องไห้หนักจนเสียงของเธอหายไป "ได้โปรดหยุดตีเขา! ได้โปรดหยุด! ถ้ายังไม่หยุด คุณจะฆ่าเขาตายได้!"

"หยุดตีเขา?" ยูมิเดินไปหานายท่านชราแห่งดาร์บี้ "คุณปู่คะ หนูคิดว่าแดเนียล ดาร์บี้ คงไม่สำนึกหรอกต่อให้เขาตาย เขาต้องคิดว่าคุณปู่ชราแล้ว และต้องเห็นใจจนไม่กล้าลงมือกับเขา!"

"ใช่ คุณปู่! ถ้าเราไม่ลงโทษแดร์ริลกับพ่อแม่ของมัน มันจะไม่ยุติธรรมกับคนอื่น!" ฝูงชนคนอื่นก็ตะโกนร่วมเข้ามา

เมื่อได้ยินคนอื่นกล่าว ใบหน้าของนายท่านชราแห่งดาร์บี้ก็บิดเบี้ยว "ใครก็ได้ ใช้การธำรงวินัยภายใน!"

เฮือก

เมื่อได้ยินคำว่า 'ธำรงวินัยภายใน' สมาชิกเกือบทั้งตระกูลก็หายใจกันอย่างหนาวเย็น ใบหน้าของแดเนียลมืดลงด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเขาพลันสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่

การลงโทษภายในของตระกูลดาร์บี้นั้นโด่งดังในด้านความน่าหวาดกลัวของมัน! มันถูกรู้จักกันชื่อ การทรมานอันทารุณ!

ฮ่องเต้จากยุคโบราณได้คิดค้นวิธีการทรมานนี้ขึ้น! ซึ่งเป็นการนำเสาทองแดงไปเผาจนมันกลายเป็นสีแดงเพราะความร้อน จากนั้นจึงนำร่างของคนไปวางด้านบนของมัน

ทันใดนั้น เสียงเงียบราวกับป่าช้าก็กระจายไปทั่วทั้งโถง สมาชิกตระกูลบางคนนำเสาทองแดงขนาดใหญ่มา พวกเขาเริ่มสาดน้ำมันใส่แล้วจุดไฟเผาเสา

ห้องโถงอันกว้างใหญ่เงียบสงัด ทุกคนตกใจจนไม่มีใครกล้าส่งเสียง

"ฉันจะถามแกเป็นครั้งสุดท้าย แกจะยอมรับผิดหรือไม่?!" นายท่านชราแห่งดาร์บี้จ้องเขม็งที่แดเนียล

แดเนียลเหงื่อตก มันคงเป็นการโกหกหากเขาบอกว่าเขาไม่กลัว แต่ครอบครัวของเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเขาต้องยอมรับมันด้วยถ้าไม่ได้ทำ?

"แดร์ริลไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น! ไม่มีวัน!" แดเนียลมองเขาด้วยดวงตาแข็งกร้าว แววตาของเขามั่นคงไม่ไหวติง

"แกกล้าดียังไง!" ยูมิเดินตรงเข้ามาตบเข้าที่ใบหน้าของแดเนียล "แกยังกล้าพูดอีกเหรอ? ลูกชายของแกมันระยำยิ่งกว่าหมูยิ่งกว่าหมา! แต่จนตอนนี้ แกก็ยังโกหก!"

"ใครก็ได้ จับเขาลงบนเสาทองแดง!" นายท่านชราแห่งดาร์บี้ตะโกน