บทที่ 172

"พ่อครับ! พ่อ!" แดร์ริลตะโกนด้วยดวงตาสีแดงในขณะที่ตัดเชือกด้วยดาบแล้วอุ้มพ่อของเขาไว้ในอ้อมแขน

ในขณะเดียวกัน ร่างกายของแดเนียลนั้นเสียหายโดยสิ้นเชิงแล้ว ร่างของเขาส่งกลิ่นเหม็นไหม้ ผิวหนังและเสื้อผ้าของเขาผสมปนเปไปด้วยเลือดและเนื้อ

"ลูกพ่อ… ลูก บอกพ่อสิ ลูกได้ทำมันหรือเปล่า? ลูกทำเรื่องแบบนั้นรึเปล่า?" แดเนียลพึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือดและริมฝีปากสีขาวจากความเจ็บปวดในร่างกายที่เกินคำบรรยาย เขาสั่นเทา

"ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ทำมัน!" แดร์ริลร้องไห้ เสียงของเขาผสมกับน้ำตาที่ไม่อาจควบคุม

"ดี… จริง..." แดเนียลกล่าวด้วยกำลังที่เขาเหลืออยู่ทั้งหมด

ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ นั้น ดวงตาของเขาก็ปิดลง พวกเขาไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นหรือตาย

"พ่อ! พ่ออย่าทำให้ผมกลัวสิ ได้โปรด อย่าหลอกผมสิ!" แดร์ริลกรีดร้องจนเสียงแหบ เขาเขย่าร่างของแดเนียลอย่างแรง แต่มันก็ไม่มีการตอบสนองเลย

"หยุดแหกปากซะ มันสำคัญหรอกหรอกว่าพ่อแกตายรึเปล่า มันสมควรตายแล้ว!" ยูมิเดินเข้ามาพร้อมส้นสูง ชี้นิ้วของเธอไปที่แดร์ริล "แกโตมาในคฤหาสน์ดาร์บี้ตั้งแต่ยังเด็ก แต่ตอนนี้แกกลับมากับคนมากมายเพื่อสร้างปัญหา แกไม่กลัวสวรรค์จะลงทัณฑ์แกบ้างรึไง?"

ปัง

ทันใดนั้น แดร์ริลก็ยืนขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่แดงก่ำเป็นเลือด เขาเดินไปหายูมิที่ละก้าว ๆ

"ก-แกจะทำอะไร!" ยูมิสั่นเทาเมื่อเธอมองไปที่สายตาของเขา

เธอจะไม่มีทางลืมสายตานี้ของเขาไม่ตลอดชีวิต มันน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

เปรี้ยง!

แดร์ริลหวดมือของเขาฟาดใบหน้าของยูมิอย่างรุนแรง เขาใช้แรงทั้งหมดของเขาในการตบ ทันใดนั้น ร่างของยูมิก็ลอยไปไกลกว่าสิบเมตรแล้วตกกระแทกกับพื้น

"อ๊าา!" เธอกระอักเลือกออกมา

โดยไม่รอให้เธอลุกขึ้นมาได้ แดร์ริลตบเธอซ้ำอีกครั้ง, อีกครั้ง, และอีกครั้ง!

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

เสียงตบนั้นทั้งดังและกังวาล มันทำให้คนทั้งห้องโถงหวาดผวา นายท่านชราแห่งดาร์บี้ปล่อยไม้เท้าของเขา หน้าอกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง เขาซวนเซ แม้จะยืนก็ยังลำบาก เหมือนกับลำคอของเขาถูกปิดกั้น เขาพูดไม่ออกสักคำ