บทที่ 173

เมื่อแดร์ริลได้หายไปจากครรลองสายตา ยูมิก็คลานขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แล้ววิ่งไปหานายท่านชราแห่งดาร์บี้ "คุณปู่คะ นี่มันเกินไปแล้วนะ!"

ยูมิเดือดพล่านด้วยความโกรธ ใบหน้าสวยงามของเธอมีรอยมือของแดร์ริลและมีรอยเลือด

นายท่านชราแห่งดาร์บี้ตัวสั่น เขาเมินยูมิแล้วมองไปที่อีกด้านของห้อง ด้านหน้าของทางเข้านั้นมีแด๊กซ์ แซนเดอร์ส ยืนอยู่ พร้อมกับคนรับร้อยของเขา

ในขณะเดียวกัน สมาชิกตระกูลดาร์บี้ของเขาถูกทุบตีจนหมด เลือดสาดไปทั่วพื้น

"แกเป็นใคร?!" นายท่านชราแห่งดาร์บี้ถาม เขามองที่แด๊กซ์

แด๊กซ์เดินมาข้างหน้าแล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม "แด๊กซ์เป็นชื่อต้นของฉัน ส่วนแซนเดอร์ส เป็นนามสกุล"

อะไรนะ?

ทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ 'แด๊กซ์ แด๊กซ์ แซนเดอร์ส?' ทุกคนในเมืองตงไห่รู้จักชื่อนี้

แด๊กซ์ แซนเดอร์ส

นายท่านชราแห่งดาร์บี้ยืนขึ้นแล้วกล่าว "โอ้ แซนเดอร์สนี่เอง แล้วเธอมาทำอะไรในคฤหาสน์ของดาร์บี้? เธอพยายามจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับปัญหาของตระกูลพวกเรางั้นรึ!"

ในขณะเดียวกัน ยูมิเพิ่งฟื้นจากอาการตกใจ "ใช่ ตระกูลดาร์บี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกแซนเดอร์ส ทำไมคุณถึงนำคนมาที่คฤหาสน์ดาร์บี้ด้วย?"

เหล่าแซนเดอร์สนั้นมีความเกี่ยวข้องกับมาเฟีย และพวกดาร์บี้ก็คงรับไม่ไหวหากไปล่วงเกินพวกเขา ยังไงก็ตาม ตระกูลดาร์บี้นั้นเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเจียงหนาน หากพวกเขาต้องสู้กัน ดาร์บี้เองก็มีทรัพยากรเกินพอในการต่อกรกับแซนเดอร์ส

แด๊กซ์นำมือไพล่หลังแล้วกล่าวอย่างสุขุม "แน่นอน ฉันไม่ได้สนใจจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาของตระกูลพวกนาย แต่" เขาหยุดลง ก่อนที่รอยยิ้มจาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ถ้าพวกนายล่วงเกินแดร์ริล นั่นหมายถึงล่วงเกินฉันเช่นกัน"

ด้วยคำพูดนั้น ทำให้ทั้งห้องโถงถึงกับฮือฮา