บทที่ 1712

เมแกนตอบหลังจากที่เธอไตร่ตรองดีแล้ว

เธอชำเลืองมองไปยังพระราชวังโมอาน่าเหนือที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของเนินเขา มันสูงตระหง่านและงดงามยิ่งกว่าพระราชวังโลกใหม่เสียอีก!

‘ธนูตะวันแผดเผาถูกซ่อนไว้อยู่ในวังหลวงนั่นหรอกเหรอ?’

“ท่านหัวหน้าพันธมิตร!”

เคนท์เดินออกไปอย่างกระวนกระวายและเกลี้ยกล่อมเมแกน “ไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไหร่เลยที่จะมีเฉพาะคุณกับแดร์ริลเท่านั้นที่จะเข้าไปในนั้น แดร์ริลเจ้าเล่ห์มาก ถ้าเขาวางกับดักไว้อยู่ข้างในและดักซุ่มโจมตีคุณอยู่ จะทำยังไง?”

แฟนนี่ก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างกระวนกระวายว่า “จริงด้วยศิษย์พี่ แดร์ริลนั่นเจ้าเล่ห์เอามาก ๆ คุณจะต้องระวังตัวให้ดี ทำไมคุณไม่พาศิษย์น้องไปด้วยสักสองสามคนล่ะ?”

แดร์ริลรู้สึกรำคาญพวกเขา

เคนท์และแฟนนี่มีคารมร้ายกาจ เขาอุตส่าห์หลอกเมแกนได้ในที่สุด เขาจะต้องไม่ยอมแพ้

ว่าไว้แล้วเชียว!

เมแกนขมวดคิ้วหลังจากได้ยินที่แฟนนี่และเคนท์พูด และเธอก็เริ่มลังเลใจ

เฮ้อ!

แดร์ริลถอนหายใจและยิ้มอย่างขมขื่นให้เมแกน “ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน งั้นก็ลืมมันไปซะเถอะ ฉันบอกเธอได้เลยว่าพระราชวังโมอาน่าเหนือนั้นมีการป้องกันอย่างแน่นหนา ถ้าเธอตัดสินใจที่จะพาคนจำนวนมากไปด้วย เธอจะถูกจับได้อย่างแน่นอน วิธีที่ดีที่สุดคือให้พวกเราสองคนแอบเข้าไปในวังอย่างเงียบ ๆ ถ้าเป็นแบบนี้ โอกาสที่พวกเราจะถูกจับได้ก็จะน้อยลง”

เฮ่อ!

เมแกนถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าและพูดว่า "ก็ได้ ไปกันเถอะ”

เธอเอียงศีรษะและสั่งแฟนนี่ว่า "อยู่ตรงนี้แหละ คอยจับตาดูควีนนี่กับเซลีนไว้”

“ค่ะ ศิษย์พี่” แฟนนี่ตอบอย่างรวดเร็ว

เคนท์รู้สึกกังวลใจมาก เขาอยากที่จะเกลี้ยกล่อมเมแกนต่อ แต่เขาก็อดกลั้นไว้หลังจากที่เห็นสีหน้าที่มุ่งมั่นของเมแกน

ในไม่ช้า เมแกนก็คลายจุดเส้นลมปราณของแดร์ริลออก แล้วหลังจากนั้นก็เตรียมตัวเล็กน้อย เพื่อมุ่งหน้าไปยังพระราชวัง เซลีนและควีนนี่ยังคงถูกมัดไว้อยู่ ถึงแม้ว่าเส้นลมปราณของแดร์ริลจะถูกปลดออก แต่เมแกนก็ไม่ได้เป็นกังวลว่าแดร์ริลจะใช้กลอุบายใด ๆ

และแล้วยามค่ำก็มาถึง

แดร์ริลและเมแกนใช้ประโยชน์จากความมืดเพื่อแอบลอบผ่านประตูพระราชวัง