บทที่ 1715

แดร์ริลสังเกตว่าอุโมงค์ลับนั้นยาวและลึกมาก ทั้งสองด้านของกำแพงหินมีเทียนอยู่ เขาไม่รู้เลยว่าอุโมงค์อันแสนคดเคี้ยวนี้จะพาไปที่ไหน?

‘ที่นี่ที่ไหนล่ะเนี่ย?’

แดร์ริลขมวดคิ้ว พร้อมกับเดินเข้าไปในอุโมงค์อย่างไม่ลังเล

เขาไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขาต่อไป เขาเองก็ไม่มีทางออกอื่นอยู่แล้ว ดังนั้นเขาเลยอยากที่จะลองเสี่ยงดู ถ้าเขาหันกลับไป เขาจะต้องเผชิญหน้ากับองครักษ์ของพระราชวังนับพันคน

หลังจากที่แดร์ริลเดินไปได้ไม่กี่นาที ในที่สุดเขาก็มาถึงปลายอุโมงค์!

‘ห้องลับขนาดใหญ่นี่!’

แดร์ริลอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

มันเป็นห้องลับอันว่างเปล่าขนาดใหญ่จนไม่น่าเชื่อ ห้องมีพื้นที่เกือบพันตารางเมตรและสว่างไสวไปด้วยเทียน ห้องลับใต้ดินสว่างไสวราวกับช่วงตอนกลางวัน ผนังทั้งสองด้านถูกแกะสลักด้วยลวดลายมังกรและนกฟีนิกซ์ ถึงแม้ว่าลวดลายสลักจะดูเรียบง่าย แต่ก็รู้สึกได้ถึงความองอาจและงดงามจนน่าประทับใจ

‘นี่มันอะไรเนี่ย? มีคนอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?’

แดร์ริลมองไปรอบ ๆ เขาตกตะลึงอย่างมากเมื่อกวาดสายตาไปจนถึงใจกลางของห้องลับ

มีแท่นหยกทรงสี่เหลี่ยมตั้งอยู่ตรงกลาง และมีชายที่แต่งตัวดูดีนั่งอยู่บนนั้น

ชายคนนั้นหันหลังให้กับแดร์ริลอยู่ เขาสวมเสื้อคลุมลายมังกรสีทองและมีรูปร่างที่กำยำ ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงออร่าที่สง่างามและทรงพลังของชายผู้นี้เล็ดลอดออกมาจากไกล ๆ

หืออ!

‘เขาคือจักรพรรดิโฮ่วอี้เหรอ?’

ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นใบหน้าของเขาก็ตาม แต่แดร์ริลก็จำได้ทันทีว่าชายผู้นี้คือจักรพรรดิโฮ่วอี้ ผู้ปกครองทวีปโมอาน่าเหนือทั้งหมด

โอ้ ไม่นะ...

‘ในบรรดาสถานที่ทั้งหมดที่ฉันสามารถไปได้ ทำไมฉันถึงต้องมาในที่ที่จักรพรรดิโฮ่วอี้กำลังฝึกฝนบ่มเพาะอยู่ด้วยนะ? นี่ฉันกำลังวอนหาที่ตายชัด ๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?’

แดร์ริลยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เขาอยากจะร้องไห้ออกมา

ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมถึงไม่มีองครักษ์อยู่รอบ ๆ ห้องนั้น มันเป็นห้องลับที่จักรพรรดิโฮ่วอี้ใช้ฝึกฝนนั่นเอง

แดร์ริลอยากจะหันหลังกลับและวิ่งหนีไปหลังจากที่เขารู้ว่าเขากำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบากเสียแล้ว แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะออกตัววิ่ง เขาก็รู้สึกถึงออร่าอันทรงพลังที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องจากจักรพรรดิโฮ่วอี้ แรงกดดันจากออร่านั้นท่วมท้นจนแดร์ริลรู้สึกว่าขาของเขาถูกยึดอยู่กับพื้น เขาไม่สามารถที่จะยกเท้าเพื่อก้าวขาออกไปได้

แดร์ริลรู้สึกแปลกใจเพราะจักรพรรดิโฮ่วอี้ยังคงนั่งอยู่กับที่และไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนใด ๆ

แต่ละนาที แต่ละวินาทีที่เวลาได้ผ่านไปอย่างเชื่องช้า