บทที่ 1716

จักรพรรดิโฮ่วอี้นั้นหันหลังให้แดร์ริลจึงไม่เห็นว่าแดร์ริลทำอะไรลงไปบ้าง เขาคิดว่าสิ่งที่แดร์ริลแสร้งทำนั้นเป็นเรื่องจริงและฉางเอ๋อที่รักของพระองค์ก็คบหากับจูปาเจี๋ย!

ทันใดนั้นดวงตาสงบนิ่งของจักรพรรดิโฮ่วอี้ก็แดงฉานเพราะโทสะปะทุขึ้นในใจ

‘จูปาเจี๋ยกล้าดียังไงมาขโมยผู้หญิงของข้าไป! มันคงอยากตายสินะ!’

พระองค์คิดว่าตนและฉางเอ๋อจะครองรักกันไปตลอดกาลเพราะว่าพวกเขาก็อยู่ด้วยกันมานานหลายพันปี พระองค์ไม่เคยคิดเลยว่าฉางเอ๋อนั้นจะไปรักคนอื่น

ซูม!

จักรพรรดิโฮ่วอี้ยิ่งคิดก็ยิ่งมีโทสะ อารมณ์ของพระองค์เข้ามาขัดขวางการบ่มเพาะ ทันใดนั้นพลังภายในของพระองค์ก็ลดลงและการบ่มเพาะก็ปั่นป่วน จู่ ๆ จักรพรรดิโฮ่วอี้ก็ร้องดังก้องออกมา พลังภายในของพระองค์หลั่งไหลออกมาจากร่างอย่างฉับพลันและแทรกซึมไปทั่วห้อง

พระองค์ยังไม่รู้ตัวว่าโดนหลอกเข้าเสียแล้ว จูปาเจี๋ยและฉางเอ๋อไม่ได้คบหากัน พวกเขาไม่ได้อยู่ให้ห้องลับด้วยซ้ำ มันเป็นเพียงสิ่งลวงตาที่สร้างขึ้นมาโดยเทคนิคการพากย์เสียงของแดร์ริล

อากาศในห้องลับนั้นบิดเบี้ยวเพราะพลังภายในของจักรพรรดิโฮ่วอี้ที่แผ่กระจายอยู่

แดร์ริลหัวเราะอยู่ในใจ

เขาตื่นเต้นมากเมื่อรู้สึกได้ว่าโฮ่วอี้กำลังสติแตก

มันได้ผล!

แม้ว่าจักรพรรดิโฮ่วอี้จะเป็นผู้ปกครองแคว้นที่น่านับถือ แต่เขาก็เป็นคนที่ไม่ซับซ้อน ดังนั้นเทคนิคการพากย์เสียงแบบพื้น ๆ จึงเพียงพอที่จะตบตาเขาได้

“อ๊าก!” สีหน้าของจักรพรรดิโฮ่วอี้บิดเบี้ยว เขาคลุ้มคลั่งไปแล้ว!

“จูปาเจี๋ย! ฉางเอ๋อ!” จักรพรรดิโฮ่วอี้คำราม เขาเตะเท้าหันหลังไปและมองสิ่งที่อยู่ต่อหน้า

แต่ว่าเขาก็ต้องอึ้งไป

ทั้งจูปาเจี๋ยและฉางเอ๋อต่างก็ไม่ได้อยู่ในห้องกับเขา มีเพียงชายคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า และชายคนนั้นดูเหมือนว่ากำลังมองจักรพรรดิด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

แดร์ริลนั่นเอง

“ฝ่าบาท กระหม่อมขอโทษที่เข้ามาในห้องบ่มเพาะของพระองค์โดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็เล่นตลกกับท่าน” แดร์ริลพูดพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางของเขาดูสบาย ๆ แต่ว่าร่างกายนั้นอยู่ในท่าเตรียมพร้อม เขาดูเหมือนว่าพร้อมที่จะหันหลังและหนีไปได้ตลอดเวลา

“เจ้านั่นเอง ไอ้เด็กเหลือขอ”

จักรพรรดิโฮ่วอี้กลับมาได้สติ เขานั้นโทสะเปี่ยมล้นก่อนตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราดและเริ่มที่จะด่าชายตรงหน้า หน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเขียวและซีดเผือดหลังจากด่าไปไม่กี่คำ เขาเริ่มตัวสั่นสะท้านรุนแรง

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของแดร์ริล!