บทที่ 1720

แดร์ริลถอนใจและพยักหน้าเมื่อเขารู้ว่าเซลีนไม่ยอมอ่อนข้อให้แน่

“งั้นก็ได้ ระวังด้วยล่ะ”

หากว่าเป็นคนอื่นแดร์ริลไม่มีทางฟังคำแนะนำแน่ ๆ แต่ว่าเขานับถือเซลีนที่เป็นอาจารย์ของควีนนี่

หลังจากนั้นแดร์ริลก็หันหลังและเดินออกไปด้านข้าง เขานั่งลงพร้อมหลับตาเพื่อพักสมองพร้อมกับตั้งสมาธิฟังเสียงการเคลื่อนไหวรอบด้าน

เฮ้อ!

เซลีนถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าแดร์ริลเป็นสุภาพบุรุษและหันหลังให้เธอ เซลีนยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ เธอเองก็ต้องเปิดเผยร่างกายเช่นกันขณะที่ช่วยควีนนี่ดึงเอาพลังรุนแรงนั้นออกมา

ฟึ่บ

เซลีนนั่งขัดสมาธิลงและรวบรวมพลังภายใน เธอเริ่มที่จะดึงพลังที่อันตรายนั้นออกมา

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ไม่มีเสียงใดมาจากในป่ายกเว้นเสียงของพลังภายในที่เพิ่มขึ้น

ขณะที่เวลาผ่านไป แดร์ริลก็ยังคงนั่งอย่างเป็นสุภาพบุรุษ เขาไม่หันกลับไปมองด้านหลังเลย

“อั่ก…”

ผ่านไปสักพักแดร์ริลก็ได้ยินเสียงร้องอย่างทรมานดังขึ้นด้านหลังเขา มันฟังดูเจ็บปวดมาก

เป็นเสียงของเซลีน!

‘เกิดอะไรขึ้น?’

แดร์ริลตกใจดังนั้นเขาจึงผุดลุกขึ้น

“พี่เขยคะ พี่เขย เร็วเข้า”

เสียงอ่อนแรงของควีนนี่เรียกเขา เธอกำลังร้อนรนมาก

แดร์ริลไม่รีรอที่จะหันไปมองทันที

ซี๊ด

แดร์ริลสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอด เขาตะลึงไป