บทที่ 1723

น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเดบร้าจนทำให้ภาพที่เธอเห็นพร่าเลือน ‘แดร์ริล คืนนี้ฉันอาจจะไม่มีชีวิตรอดไปได้ ฉันคงไม่ได้อยู่ข้างกายคอยดูแลคุณอีกต่อไปแล้วในอนาคต’

ไม่นานเดบร้าก็ถูกพาไปที่หน่วยควบคุม

นี่เป็นสถานที่ซึ่งฟลอเรียนเอาไว้ทำงานราชการของเขา

ว้าว

เดบร้าอึ้งไปเมื่อเธอเข้ามาในห้องโถงของหน่วยควบคุม

มันไม่ได้มีอุปกรณ์ที่เอาไว้ทรมานเพื่อเค้นความจริงจากเธอหรืออะไร แต่ว่ามันมีโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหาร อาหารพวกนั้นยังร้อนกรุ่น และส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น?’

ฟลอเรียนโบกมือไล่องครักษ์

“ครับ นายท่าน” องครักษ์ขานรับอย่างว่องไวก่อนที่จะจากไป

ตอนนี้ในห้องโถงใหญ่มีเพียงแค่ฟลอเรียนและเดบร้าเท่านั้น

บนใบหน้าของฟลอเรียนประดับรอยยิ้มเล็กน้อย เขาเข้าไปใกล้เดบร้าก่อนที่จะดึงดาบออกมาตัดเชือกที่มัดมือเธอออก จากนั้นเขาก็บอกว่า “คุณเดบร้า ผมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ตกใจกลัว”

“คุณหมายความว่ายังไง?” เดบร้าขมวดคิ้ว เธอถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อให้ห่างจากฟลอเรียน เธอนั้นระวังตัว

เมื่อเธอได้เห็นท่าทางสุภาพและมีเล่ห์เหลี่ยมของฟลอเรียน เดบร้าก็สงสัยเจตนาที่แอบแฝงของเขา

เฮ้อ

ฟลอเรียนถอนใจ เขานั้นหมดทางเลือก ฟลอเรียนนั่งลงที่โต๊ะก่อนหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม จากนั้นเขาก็มองเดบร้าและบอกว่า “คุณเดบร้า ผมรู้ว่าคุณและเพื่อน ๆ ของคุณในคุกน่ะเกลียดผมมาก แต่ว่าผมช่วยไม่ได้ ช่วยไม่ได้จริง ๆ”

เดบร้ากะพริบตาอย่างงุนงง เธอไม่ได้ตอบอะไรฟลอเรียน

ฟลอเรียนยังคงพูดต่อ “ใช่ ผมกระทำเรื่องมากมายต่อแดร์ริล ผมมักจะคิดถึงเรื่องความรุ่งโรจน์ของตัวเองอยู่เสมอ แต่ว่าผมก็เปลี่ยนไปหลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิแห่งโลกใหม่”

“จักรพรรดิมอบสถานะสูงส่งมากให้ผม ผมคิดว่าถ้าผมสนับสนุนพระองค์ผมก็จะอยู่ได้อย่างสบายไร้กังวลไปตลอดชีวิต ตอนที่ชีวิตผมกำลังขึ้นสูงนั้น พระองค์ก็สวรรคต แม้ว่าเจ้าศักดินาเคนนี่จะดีกับผมตั้งแต่ที่เขาได้ขึ้นครองราชย์ แต่ผมก็รู้ว่าเขาไม่ได้เชื่อใจผมเต็มที่”