บทที่ 1725

”แก”

ใบหน้างามของเดบร้าเปลี่ยนสีหน้าทันใด เธอแอบรวบรวมพลังภายในของเธอแต่ว่าเธอสัมผัสมันไม่ได้สักนิดเดียว ร่างกายของเธออ่อนแรงจนเธอต้องนั่งลงบนเก้าอี้

เดบร้ารู้ว่าเธอไม่ฟื้นพลังเลยสักนิดหลังจากที่ดื่มของเหลวในแก้วนั้นเข้าไป

ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังเริ่มรู้สึกเวียนหัวด้วย

“แกมันไอ้เลวหน้าด้าน!” เดบร้ารู้แล้วว่าโดนหลอก เธอรู้สึกทั้งอับอายและโกรธเกรี้ยว เธอตวาดใส่ฟลอเรียน

“เดบร้าคนสวยของฉัน ไม่มีเรื่องหลอกลวงอะไรที่มากเกินไปหรอก ให้ฉันบอกอะไรเธออย่างนะ สิ่งที่เธอเพิ่งดื่มเข้าไปมีผงมึนงงผสมอยู่ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงสงบเสงี่ยมเรียบร้อยขนาดไหน รับรองว่าดื่มไปแล้วต้องกระสันอยากแน่” ฟลอเรียนพูดอย่างเจ้าเล่ห์ขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องโถงช้า ๆ

‘อะไรนะ? ผงมึนงงเหรอ?’

เดบร้าตกตะลึงไปเมื่อได้ยิน

เธอจ้องฟลอเรียน “คนชั่วช้า แกไม่กลัวผลกรรมบ้างหรือไง?”

เดบร้ารู้สึกเสียใจเมื่อเธอพูดไปเช่นนั้น

ทุกคนรู้ดีว่าฟลอเรียนนั้นทำให้น้องสะใภ้ตนเองต้องแปดเปื้อนและใส่ความแดร์ริลตอนที่อยู่เมืองตงไห่ ฟลอเรียนนั้นเป็นสัตว์เดรัจฉาน แล้วเขาจะสำนึกเสียใจได้อย่างไร?

ทำไมเธอถึงลดความระมัดระวังลงนะ?

ฟลอเรียนเดินเข้าไปหาเดบร้าและนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเธอ “ฉันยอมรับกรรมทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้ใช้ค่ำคืนกับเธอ เดบร้าคนสวยของฉัน” ฟลอเรียนพูดพร้อมยิ้มกว้างขณะที่เขาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้

เดบร้าหลบเขา ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจและเย็นชา “ไสหัวไป!”

ตอนนี้จุดของเธอยังโดนสกัดอยู่ และเธอก็ดื่มน้ำที่ผสมผงมึนงงเข้าไป เธอพยายามจะหลบเลี่ยงเขาแต่ว่าเธอก็อ่อนแรงลงทุกที

“จุ๊ ๆ ๆ เร่าร้อนเสียจริง! สีหน้าโกรธเกรี้ยวบนใบหน้างดงามของเธอยิ่งดูเย้ายวน คืนนี้ฉันต้องได้เธอมาแน่ ๆ”

เสียงก่นด่าของเดบร้ามันไม่ได้หยุดฟลอเรียน แต่กลับทำให้เขายิ่งตื่นตัว

เขาเอื้อมมือออกไปคว้าเธออีกครั้ง

หนนี้ฟลอเรียนเร็วขึ้นมาก เดบร้าหลบไม่ได้และโดนจับยึดข้อมือไว้แน่น

ชายผู้นั้นเข้ามาใกล้พร้อมสูดกลิ่นจากกายเธอ กลิ่นกายนั้นทำให้เขาลุ่มหลง “คุณหอมเหลือเกิน”