บทที่ 1734

หยางเจียนไม่ปล่อยใฟ้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เขากวักมือเรียกแดร์ริล “เร็วเข้าสิ เพื่อนเจ้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ”

“ขอบคุณครับ ท่านยอดปรมาจารย์เอ้อหลาง!”

แดร์ริลมีปลื้มปีติมาก เขาชูกำปั้นขึ้นเพื่อคารวะหยางเจียน ก่อนที่เขาจะพุ่งไปหาเซลีนและควีนนี่

เขานั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าเซลีนทันทีและยิ้มออกมา เขาพูดว่า “มาเริ่มกันเลย!”

แดร์ริลฟังดูผ่อนคลาย แต่ใบหน้าของเขาซีดเซียว และเขาก็อ่อนแรงมาก

เขาได้รับบาดเจ็บหลังจากกาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อต้านการโจมตีถึงสองครั้งของหยางเจียน แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความตั้งใจของเขาที่จะช่วยชีวิตเซลีนเลย เขาต้องใช้เปลวเพลิงเย็นไร้มลทินเพื่อกำจัดแกนเปลวเพลิงแห่งสวรรค์ในตัวเธอออกไป เขาไม่มีความจำเป็นที่ต้องใช้พลังภายในของเขา

อืม!

เซลีนพยักหน้า จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากของเธอก่อนที่จะพูดเบา ๆ “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

แม้ว่าแดร์ริลจะดูผ่อนคลาย แต่เซลีนรู้ดีว่าแดร์ริลค่อนข้างได้รับบาดเจ็บสาหัสเป็นแน่ ความใส่ใจของเขาทำให้เธอประทับใจมาก

แล้วในไม่ช้า แดร์ริลก็เริ่มทำการกำจัดแกนเปลวเพลิงแห่งสวรรค์ มือขวาของเขาวางไว้บนสนามพลังของเซลีนอย่างนุ่มนวล

หืม!

เซลีนตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมือของชายคนนั้น เธอไม่รู้สึกลังเลเหมือนเมื่อก่อนและเธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นละมุนละไม

ควีนนี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้อมยิ้มออกมาเช่นกัน

กงกงกำลังเฝ้าสังเกตจากระยะไกลด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ เธอไม่อาจระบายความโกรธออกมาได้เพราะหยางเจียนอยู่ตรงนั้น

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

หยางเจียนเป็นสุดยอดปรมาจารย์เอ้อหลาง และเขาเป็นคนหนึ่งที่รักษาสัญญา เขายืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ ในขณะที่แดร์ริลกำลังช่วยเซลีนกำจัดแกนเปลวเพลิงแห่งสวรรค์ในตัวเธออยู่ เขายืนตระหง่านและสง่างามดั่งผู้พิทักษ์

ในเวลาต่อมาไม่นาน แดร์ริลก็สามารถกำจัดแกนเปลวเพลิงแห่งสวรรค์ในร่างของเซลีนได้ในที่สุด

ใบหน้าอันงดงามของเซลีนกลับคืนสู่สีอมชมพูโดยปราศจากความร้อนแผดเผาที่ทรมานเธอ เธอดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

เฮ้อ!

แดร์ริลถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็รู้สึกผ่อนคลายจริง ๆ สักที

สามารถแก้ไขปัญหาลงได้ในที่สุด

หลังจากนั้น แดร์ริลก็ยืนขึ้นและแสดงความเคารพต่อหยางเจียนอีกครั้ง เขากล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณจริง ๆ ครับท่านยอดปรมาจารย์เอ้อหลาง!”