บทที่ 1736

ฉางเอ๋อหันหน้าไปช้า ๆ เมื่อรับรู้ถึงการจ้องมองของแดร์ริล ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาตอนที่เธอมองไปที่เขา!

“แดร์ริล?”

ฉางเอ๋อขมวดคิ้ว ใบหน้าที่สวยงามของเธอดูราวกับว่าเธอกำลังอับอายและโกรธ!

ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แดร์ริลได้ปล่อยตัวจูปาเจี๋ยไป ตอนนั้นชายคนนั้นได้ใช้ผงแปลงร่างและแสร้งทำเป็นจักรพรรดิโฮ่วอี้ ฉางเอ๋อจะไม่มีวันลืมว่าเขาหลอกเธอได้อย่างไร

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงเย็นยะเยือกดังออกมาจากปากของฉางเอ๋อ รัศมีอันทรงพลังของเธอนั้นไม่มีใครไม่รู้

“พระมเหสีฉางเอ๋อ!”

กงกงก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างเคารพว่า “หม่อมฉันกำลังลาดตระเวนอยู่และได้พบกับแดร์ริลเข้า ดังนั้นหม่อมฉันจึงจับกุมเขา! แดร์ริลปล่อยให้จูปาเจี๋ยหนีไป ดังนั้นเขาจึงเป็นอาชญากร!”

อืม...

ฉางเอ๋อพยักหน้าเงียบ ๆ จากนั้นเธอก็โบกมือราวกับหยกของเธอ “จับเขาไว้!”

หากเรื่องนี้เกิดขึ้นเร็วกว่านี้ ฉางเอ๋อคงจะหาวิธีสั่งสอนบทเรียนให้กับแดร์ริลได้อย่างแน่นอน แต่ทว่าจักรพรรดิโฮ่วอี้เพิ่งสิ้นพระชนม์ เธอจึงไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเพราะใจของเธอกำลังแหลกสลาย

“เพคะ พระมเหสีฉางเอ๋อ!” กงกงขานรับ จากนั้นเธอก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบที่หูของฉางเอ๋อ “พระมเหสีฉางเอ๋อ ทำไมพระองค์ไม่ให้หม่อมฉันสอบปากคำแดร์ริลสักหน่อยล่ะเพคะ?”

กงกงแสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บาง ๆ ในขณะที่เธอเสนอแนะ หากแดร์ริลถูกคุมขัง เธอก็จะไม่มีโอกาสชิงง้าวสวรรค์มาได้ เธอจะมีโอกาสนั้นก็ต่อเมื่อแดร์ริลอยู่ในเงื้อมมือของเธอ!

ฉางเอ๋อไม่ตอบเธอ หยางเจียนเดินเข้าไปหาหัวหน้าราชองครักษ์และถามว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าพบเบาะแสของการสิ้นพระชนม์ของฝ่าบาท มันคืออะไรล่ะ?”

เฮ้อ!

หัวหน้าราชองครักษ์หายใจเข้าลึก ๆ และชี้ไปที่แท่นหยกด้านใต้ของจักรพรรดิโฮ่วอี้ “ท่านยอดปรมาจารย์ เบาะแสอยู่บนแท่นหยกใต้พระศพของฝ่าลาท ตอนที่ฝ่าบาทกำลังจะสิ้นพระชนม์ ฝ่าบาทได้ทรงจารึกคำไว้สองสามคำบนแท่นหยก”

หยางเจียนขมวดคิ้วและถามอย่างกระวนกระวายใจ “คำว่าอะไร?”

“ถ้อยคำที่ฝ่าบาทจารึกไว้คือ...” หัวหน้าเหงื่อแตกพลั่ก เขามองไปที่ฉางเอ๋ออย่างประหม่าแล้วลดเสียงลง “คำเหล่านั้นคือ จูปาเจี๋ย และ ฉางเอ๋อ!”