บทที่ 1742

แดร์ริลรู้ว่านั่นเป็นเรื่องโกหกที่ใหญ่หลวงที่สุดที่เขาเคยพูดออกมา แต่ทว่าเขาเองก็ไม่มีทางเลือก

การตายของจักรพรรดิโฮ่วอี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ หากเขายอมรับออกไปเช่นนั้น เขาแน่ใจว่าเซลีน ควีนนี่ และเขาจะถูกฝังร่วมกับจักรพรรดิองค์ก่อนแน่นอน มันอาจส่งผลกระทบต่อผู้ที่อยู่ในจักรวาลโลกด้วย

อย่างไรก็ตาม หยางเจียนไม่ได้สนใจเขา เขาโบกมือและส่งสัญญาณให้องครักษ์พาแดร์ริล เซลีน และควีนนี่ออกไป

ไม่นานองครักษ์ก็นำตัวทั้งสามไปยังคุก

เฮือก!

เมื่อพวกเขาเข้าไปในคุก แดร์ริลก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า!

มีองครักษ์หลายคนอยู่ในชุดเกราะพร้อมดาบยาวห้อมล้อมคุกนั้น ดูเหมือนเรือนจำมีการป้องกันอย่างแน่นหนา แม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถเข้าไปได้

น้ำตาของแดร์ริลแทบจะไหลออกมา ด้วยองครักษ์มากมายขนาดนี้ เขาคงไม่มีโอกาสหนีไปได้แน่!

“พี่แดร์ริล!”

ควีนนี่ประหม่ามาก เธอถามเบา ๆ ว่า “เราควรทำยังไงกันดี?” มีองครักษ์มากมายขนาดนี้และพวกเขาก็ดูแข็งแกร่ง แม้ว่าเธอและเซลีนจะได้รับพลังภายในกลับคืนมาแล้ว พวกเขาทั้งสามคนก็ยังเอาชนะคนพวกนั้นไม่ได้อยู่ดี

แม้ว่าเซลีนจะดูสงบนิ่ง แต่เธอก็รู้สึกวิตกกังวลเช่นกัน

ในฐานะนักเปียโนผู้มีเกียรติ เธอเคยผ่านสถานการณ์ต่าง ๆ มามากมาย แต่นี่ก็เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอในสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน พวกเขาอยู่ในเมืองหลวงของทวีปโมอาน่าเหนือ มันคงเป็นเรื่องท้าทายอย่างยิ่งที่จะหนีออกไปจากที่นี่

แดร์ริลยิ้มเมื่อเขารับรู้ถึงความวิตกกังวลของเซลีนและควีนนี่ เขาปลอบโยนพวกเธออย่างนุ่มนวล “มันจะต้องไม่เป็นอะไร!”

ขณะที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกัน พวกเขาถูกนำตัวไปที่ห้องขัง

แดร์ริลสังเกตเห็นฉางเอ๋อตั้งแต่แวบแรก

ฉางเอ๋อนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ใบหน้าที่งดงามของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธ แม้ว่าเธอจะถูกขังอยู่ในห้องขัง แต่ก็ไม่ได้ซ่อนกลิ่นอายที่เย็นชาและหยิ่งยโสของเธอ