บทที่ 1754

จูปาเจี๋ยมางั้นเหรอ?

ฉางเอ๋อตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดี

หากว่าหยางเจียนจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง เขาก็คงสามารถที่จะจับจูปาเจี๋ยได้ และหากว่าจับชายคนนั้นมาได้ เธอก็จะกู้ชื่อเสียงคืนได้

ฉางเอ๋อยังไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิโฮ่วอี้ถึงได้เขียนชื่อจูปาเจี๋ยและชื่อของเธอเอาไว้บนแท่นหยกก่อนที่จะตายด้วย

เธอเชื่อว่าหากจับจูปาเจี๋ยได้ก็สามารถพิสุจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้แน่

‘อะไรนะ?’

ส่วนแดร์ริลนั้นหน้าซีดเผือด เขาเกือบกระโดดด้วยความตกใจเมื่อได้ยิน

‘ถ้าหยางเจียนลงมือเองล่ะก็ พี่จูปาเจี๋ยก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว’

“แล้วตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง?”

ฉางเอ๋อตั้งสติได้ เธอรีบถามยาม “จูปาเจี๋ยโดนจับหรือยัง?”

ใบหน้างามของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ยามส่ายหน้า “เขาหนีไปได้พะยะค่ะ”

‘หนีเหรอ?’

ฉางเอ๋อรู้สึกผิดหวัง เธอยังคงถามต่อเพราะว่าดูเหมือนยามมีบางอย่างที่ยังไม่ได้บอก “เขาหนีไปได้ยังไง?”

“พระมเหสีฉางเอ๋อ-” ยามก้มหัวลงต่ำ เขาตอบอย่างสับสนว่า “ตอนที่จูปาเจี๋ยและฝ่าบาทต่อสู้กัน จูปาเจี๋ยยอมรับว่าเขามาพบกับท่านและทำให้จักรพรรดิองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ พระมเหสีฉางเอ๋อ กระหม่อมคงบอกอะไรไม่ได้อีกแล้ว กระหม่อมควรต้องไปแล้วพะยะค่ะ”

จากนั้นยามก็หันหลังจากไปอย่างเร่งร้อน

กึก

ฉางเอ๋อตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เธอนั้นทั้งอับอายและโกรธจนเกือบหมดสติ

‘ไอ้คนชั่วช้า คนเลวจูปาเจี๋ย กล้าดียังไงมาพูดแต่งเรื่องแบบนั้น?’

แดร์ริลเองก็อึ้ง ในหัวเขาสับสนและพูดไม่ออก

‘เวร พี่จูยอมรับว่าคบหากับพระมเหสีฉางเอ๋อเหรอ?’