บทที่ 1764

“แกวอนหาที่ตายซะแล้ว!”

พี่สโคปคนโตโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น พร้อมกับถลกแขนเสื้อขึ้นและรีบพุ่งตัวเข้าไปหาในทันที

เขาพุ่งไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดและปรากฏตัวตรงหน้าบอดี้การ์ดทั้งสองภายในพริบตาเดียว ก่อนที่จะฟาดพวกเขาโดยไม่ส่งสัญญาณเตือนใด ๆ

เพียะ! เพียะ!

บอดี้การ์ดทั้งสองไม่อาจโต้ตอบได้ พร้อมกับส่งเสียงโอดครวญก่อนที่จะลอยกระเด็นไปข้างหลังอีกประมาณร้อยเมตร พวกเขามองไม่เห็นอะไรอีกและหมดสติไปพร้อม ๆ กับร่วงตกลงบนพื้นอย่างน่าสยดสยอง

“โอ้ว!”

จีเซลล์และลาน่าจับมือกันแน่นอย่างเป็นตื่นตระหนกเมื่อเห็นเหตุการณ์นั้น

พวกเขาทั้งสี่คนอาจดูปกติธรรมดาแต่แท้จริงแล้วแข็งแกร่งมาก

“คุณผู้หญิงทั้งสอง” ในตอนนั้นเอง สเตลล่าก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ มก่อนจะปลอบโยนพวกเธอ “ไม่ต้องกลัวนะ พวกเขาทั้งสี่คนเป็นพี่ชายของฉันเองและจะไม่มีวันทำร้ายคุณ”

จีเซลล์และลาน่าถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนที่จีเซลล์จะยิ้มและพูดกับสเตลล่าว่า “ฮีโร่ของฉัน ขอบคุณนะคะ…”

สเตลล่ายิ้มเบา ๆ และส่งสัญญาณว่าไม่ต้องสุภาพมากก่อนที่จะถามทันทีว่า “พวกคุณทั้งสองมาจากเมืองหยุนโจวหรือเปล่า?”

จีเซลล์และลาน่ามองหน้ากันแล้วพยักหน้า

สเตลล่ารีบถามคำถามอื่นตามมาอย่างรวดเร็ว “คุณรู้ไหมว่าครอบครัวคาร์เตอร์อาศัยอยู่ที่ไหน? ฉันกำลังตามหาแดร์ริล ดาร์บี้อยู่น่ะ!”

เธอเพิ่งมาถึงเมืองหยุนโจวและตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าครอบครัวคาร์เตอร์อาศัยอยู่ที่ไหน และเธอก็ยังคงไม่รู้ว่าด้วยว่าแดร์ริลจะอยู่ที่นั่นไหม

ใบหน้าที่สวยงามของสเตลล่าดูลนลานขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอนึกถึงแดร์ริล

‘อะไรนะ? เธอกำลังตามหาแดร์ริลงั้นเหรอ?’

จีเซลล์ตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในขณะที่ลาน่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอเองก็ตกใจเช่นกัน

…