บทที่ 1767

เซลีนเองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน เธอมองไปที่แดร์ริลและพยักหน้าก่อนจะแอบชื่นชมเขา ‘แดร์ริล… ช่างเก่งกาจในเรื่องค่ายกลจริง ๆ’

ฉางเอ๋อที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกว่าขาของเธอเริ่มอ่อนปวกเปียกเมื่อรู้ว่าแดร์ริลมีความรู้เกี่ยวกับค่ายกล! เขาไม่เพียงรู้เกี่ยวกับค่ายกลเท่านั้น แต่ยังเชี่ยวชาญในเรื่องนี้ด้วย แม้แต่​โท​เฮงสุนก็ยังหมดหนทางกับค่ายกลหินขนาดใหญ่ตรงหน้าก่อนหน้านี้ แต่แดร์ริลกลับสามารถแก้ได้อย่างง่ายดาย

แดร์ริลนั้นช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ

ฉางเอ๋อไม่สามารถซ่อนความตกใจที่เธอรู้สึกได้เมื่อเธอครุ่นคิดและลอบมองแดร์ริลอย่างใกล้ชิดในขณะที่ร่างของเธอสั่นสะท้าน

“พระมเหสีฉางเอ๋อ!”

แดร์ริลยิ้มและมองไปที่ฉางเอ๋อ “เป็นยังไงบ้างพะยะค่ะ? กระหม่อมไม่ได้ขี้โม้ใช่ไหม?”

ใบหน้าของฉางเอ๋อแดงก่ำและไม่ตอบรับใด ๆ

ชู่วว!

​โท​เฮงสุนมุ่ยหน้าและบอกให้แดร์ริลเงียบ พร้อมพูดห้วน ๆ ว่า “นี่เจ้าน่ะ มันก็เป็นแค่การลองผิดลองถูก และเจ้าก็แค่โชคดีที่หาทางออกเจอ มีอะไรให้น่าภูมิใจกัน?”

ในใจของ​โท​เฮงสุน การที่แดร์ริลนำทุกคนออกมาได้นั้นเป็นเพราะโชค ไม่ใช่เพราะความสามารถเกี่ยวกับค่ายกลของเขาแต่อย่างใด

ค่ายกลหินขนาดใหญ่เป็นค่ายกลขั้นสูง ถ้าคนที่เคยร่ำเรียนอ่านหนังสือเกี่ยวกับค่ายกลเช่น​โท​เฮงสุนยังแก้ไม่ได้ ชายหนุ่มคนนี้จะแก้มันได้อย่างไร?

ฉางเอ๋อดึงสติกลับมาได้ในตอนนั้นและพูดกับแดร์ริลอย่างราบเรียบว่า “แดร์ริล พวกเราออกจากเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัยแล้ว รีบ ๆ บอกข้ามาเร็วสิ ว่าข้าจะล้างมลทินได้ยังไง ข้าจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าข้าไม่ได้ฆ่าจักรพรรดิ?”

แดร์ริลยิ้มเล็กน้อยและค่อย ๆ อ้าปากในขณะที่มองไปที่ฉางเอ๋อและพูดว่า “พระมเหสีฉางเอ๋อ ทรงอย่าได้กังวลมากนักเลยพะยะค่ะ กระหม่อมคิดวิธีแก้ปัญหาได้นานแล้ว แต่ก่อนที่กระหม่อมจะบอกพระองค์ พระองค์ต้องสัญญากับกระหม่อมก่อนโดยมีอยู่สองเงื่อนไขพะยะค่ะ!”

‘อะไรนะ?’

ฉางเอ๋อขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่งดงามของเธอก็แสดงความไม่พอใจออกมา แดร์ริลช่างบังอาจมาก เขากล้าต่อรองกับเธอได้อย่างไร?

“กล้าดียังไง!”