บทที่ 1768

ควีนนี่รีบเดินเข้าไปหาในทันทีและจับมือแดร์ริลไว้แน่น “ฉันไม่อยากไป ฉันอยากอยู่กับพี่”

แดร์ริลจะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงหากเขาต้องอยู่กับฉางเอ๋อผู้อารมณ์ร้ายคนนั้น เธอจะปล่อยให้แดร์ริลตกอยู่ในอันตรายคนเดียวได้อย่างไร?

แม้จะอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ แต่เซลีนก็มีสีหน้าของความกังวลบนใบหน้าที่สวยงามของเธอเช่นกัน

แดร์ริลแตะมือของควีนนี่ พร้อมกับปลอบโยนเธอด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกังวลนะ พวกเธอหนีไปกันก่อน พี่จะไปหาพวกเธอทีหลัง”

แดร์ริลมองเซลีนอย่างแน่วแน่เมื่อเขาพูดเช่นนั้น

“ไม่ พี่แดร์ริล-” ควีนนี่อยากจะพูด แต่เซลีนขัดจังหวะเธอ

เซลีนเดินไปจับมือควีนนี่และพูดเบา ๆ ว่า “เชื่อในตัวพี่เขยของเธอเถอะ พวกเราไปกันก่อน”

เซลีนมั่นใจว่าแดร์ริลไม่ใช่คนประเภทที่อวดดีหลังจากที่อยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง หากเขาได้ให้คำมั่นกับเธอเมื่อไหร่ เขาจะต้องหาทางหนีเอาตัวรอดจากอันตรายไปได้อย่างแน่นอน

เซลีนดึงควีนนี่และเดินออกห่างไปพร้อมกับความคิดนั้นในหัว

ควีนนี่ไม่เต็มใจอย่างมากที่จะหนีไป แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งปรมาจารย์ของเธอได้ ดังนั้นเธอทำได้เพียงบอกลาแดร์ริลอย่างไม่เต็มใจและหันหลังมองกลับไปทุก ๆ สองสามก้าวด้วยท่าทางที่น่าเวทนา

เฮ้อ!

แดร์ริลแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากที่เห็นร่างของเซลีนและควีนนี่ห่างออกไปก่อนจะหายเข้าไปในป่าในที่สุด

“เงื่อนไขที่สองคืออะไร?”

ริมฝีปากสีแดงของฉางเอ๋อขยับเมื่อเธออ้าปากเล็กน้อย ในขณะที่ใบหน้าที่ทำให้จักรพรรดิหวั่นไหวได้ยังคงเรียบเฉย

แดร์ริลยิ้มและพูดว่า “พระมเหสีฉางเอ๋อ เงื่อนไขที่สองคือคลายจุดสกัดให้กระหม่อมพะยะค่ะ พลังภายในของกระหม่อมถูกสกัดมานานเกินไปแล้ว จนทำให้ฉันรู้สึกทุกข์ทรมานมากจริง ๆ”

แดร์ริลทำหน้าเจื่อน ๆ เมื่อเขาพูดเช่นนั้น สิ่งแรกที่​โท​เฮงสุนทำเมื่อพวกเขาออกจากรูใต้ดินมาได้คือคลายจุดสกัดของฉางเอ๋อออก