บทที่ 1769

หญิงสาวคนนั้นมีหน้าตาที่งดงามสวมใส่เดรสยาวสีดำ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเย็นชาและรูปร่างที่เย้ายวนของเธอ

เธอคือกงกง

สีหน้าของแดร์ริลเปลี่ยนไปเมื่อมองเห็นกงกงและน้ำตาเขาแทบจะไหล!

‘กงกงคนนี้นี่ช่างหลอกหลอนฉันจริง ๆ ! ทำไมเธอถึงได้มาอยู่ตรงนี้อีกแล้วล่ะเนี่ย?’

หืม?

ฉางเอ๋อตกตะลึงไปในเวลาเดียวกัน ก่อนที่เธอจะขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่กงกงด้วยสีหน้างุนงง

กงกงเดินเข้ามาหาพวกเขาและโค้งคำนับให้ฉางเอ๋อด้วยความเคารพ “พระมเหสีฉางเอ๋อ!”

กงกงจ้องมองที่แดร์ริลในขณะที่เธอพูดเช่นนั้น

“กงกง!”

ฉางเอ๋อเริ่มได้สติ พร้อมกับเปิดปากพูดเบา ๆ “เจ้ามาที่นี่ตามคำสั่งของหยางเจียนให้พาข้ากลับไปงั้นรึ?”

กงกงยิ้มและตอบว่า “พระมเหสีฉางเอ๋อ! ทรงอย่าได้กังวลเพคะ หม่อมฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาหยุดไม่ให้ท่านหนีไปเพคะ”

กงกงหุบยิ้มและชี้ไปที่แดร์ริล “เขาคือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่!”

ใช่แล้ว กงกงมาหาแดร์ริล

เธออยากได้ง้าวสวรรค์มาก เธอจึงไม่ล้มเลิกความคิดที่จะได้มันมาถึงแม้ว่าแดร์ริลจะถูกขังอยู่ในคุกก็ตาม เธอได้จับตาเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของห้องขังตลอดทั้งวัน

เธอสังเกตเห็นว่าแดร์ริลและคนอื่น ๆ ได้หายไปแล้วตอนที่เธอเข้าไปตรวจดูพวกเขาในคุกก่อนหน้านี้ กงกงตกใจมาก แต่ไม่ได้รายงานเรื่องนี้กับหยางเจียนและได้ไล่ตามพวกเขาไปคนเดียว

ฉางเอ๋อตัวสั่น ‘อะไรเนี่ย? นะ-นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมกงกงถึงมาที่นี่เพราะแดร์ริลโดยเฉพาะล่ะ? พวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน?’

ฉางเอ๋อถามด้วยความสงสัย “กงกง ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่เพียงเพราะแดร์ริลกันล่ะ?”

ดวงตาของกงกงเป็นประกายในขณะที่เธอยิ้มบาง ๆ “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างแดร์ริลกับหม่อมฉันเพคะ พระมเหสีฉางเอ๋อ ทรงอย่าถามข้าอีกเลยเพคะ!”