บทที่ 1781

”ใช่ เมแกนกับฉันมาจากสำนักง้อไบ๊เหมือนกัน” เอร่ากัดปากแน่นพร้อมกับพยายามควบคุมสติเต็มที่

เธอมองจางจือและพูดอย่างช้า ๆ “เธอเป็นศิษย์พี่ของฉันแต่เธอเป็นคนเลวทรามและโหดร้าย เธอแย่งตำแหน่งประมุขสำนักไปจากแม่ของฉันแล้วเธอก็…”

ช่วงเวลาต่อจากนั้นเอร่าก็เล่าเรื่องทุกอย่างที่เธอเผชิญมาให้เขาฟัง

เมื่อเธอพูดจบ เอร่ารู้สึกถึงความโศกเศร้าที่ท่วมท้นในหัวใจ เธอคิดถึงมารดาที่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าลูกสาวเป็นตายร้ายดีอย่างไร คิดถึงการตายของปรมาจารย์ควีนนี่ เธอสะอื้นพูดกับจางจือ “ผู้อาวุโส ฉันไม่ได้หลอกลวงท่าน เมแกนทำร้ายแม่ของฉันและฉันก็อยากฆ่าเธอด้วยมือตัวเอง”

เมื่อเขาได้ยินดังนั้น จางจือก็รู้สึกตื้นตันและปล่อยมือของเขาออก

‘ใครจะไปคิดว่าเด็กน้อยตรงหน้าข้านี่ผ่านเรื่องเลวร้ายกว่าข้านัก’

ตอนแรกในใจจางจือยังคลางแคลงใจ แต่เมื่อได้เห็นน้ำตาของเอร่าและสีหน้าน่าเวทนาของเอร่าความสงสัยทั้งหมดของเขาก็มลายหายไป ตอนนี้เขารู้สึกห่วงใยและสงสารเธอแทน

เอร่าเริ่มที่จะสงบสติอารมณ์ได้หลังจากที่ร้องไห้อยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เดินไปที่ผนังรอบด้านก่อนปล่อยพลังภายในออกมาและทำลายมนตร์สะกดออก จางจือบอกว่าเมื่อใดที่มนตร์สะกดบนผนังถูกทำลายเขาก็จะได้เป็นอิสระอีกครั้ง เอร่านั้นฉลาดและจำเรื่องนี้ได้ เมื่อเธอได้เห็นว่าจางจือยอมปล่อยเธอ เอร่าจึงตัดสินใจช่วยเขาเป็นการตอบแทน

ปัง ปัง ปัง

จังหวะที่มนตร์ถูกทำลาย พลังที่มองไม่เห็นก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากผนังและหายไปไร้ร่องรอย

ปัง

ตอนนี้เมื่อเขาไม่ถูกมนตร์สะกดแล้ว จางจือก็ปล่อยพลังภายในและทำลายโซ่เหล็กออก พลังชั่วร้ายที่อยู่บนร่างเขาหายไปและมีพลังที่แข็งแกร่งเข้ามาแทนที่

จางจือสะบัดมือและขา เขารู้สึกอารมณ์ท่วมท้นมาก

‘ข้าติดอยู่ที่นี่มามากกว่า 2000 ปีแล้ว ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ’