บทที่ 1782

เอร่ามองไปที่หลุมเหนือศีรษะและบอกว่า “ผู้อาวุโสตอนนี้ท่านเป็นอิสระแล้ว ฉันคิดว่าท่านคงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันแล้ว ฉันขออำลาท่านตรงนี้แล้วกัน”

เมื่อพูดจบเอร่าก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องลับนั้น

แต่ตอนนั้นเองจางจือก็ร้องเรียกเธอออกมา “ช้าก่อน”

เอร่าหันกลับมาแล้วยิ้ม “ท่านมีอะไรให้ฉันช่วยอีกเหรอ?”

จางจือมองเอร่าอย่างพิจารณา แล้วรู้สึกสงสัย “เด็กน้อย เจ้าไม่ต้องการสิ่งตอบแทนในการที่ช่วยเหลือข้าเหรอ?”

‘สิ่งตอบแทนเหรอ?’

เอร่าตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น จากนั้นเธอก็ยิ้มและบอกว่า “ฉันไม่ได้ใช้ความพยายามมากมายอะไรในการช่วยเหลือท่านเลย ดังนั้นฉันไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนหรอก”

ออโรร่าแม่ของเอร่ามักจะสอนเธอเสมอว่าให้ปราบคนพาลอภิบาลคนดีเวลาที่เธออยู่ในสังคมนี้ เธอมักโดนสอนให้ช่วยเหลือคนอื่นโดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนใดและเอร่าก็จดจำคำสอนนี่ได้ขึ้นใจ

จางจือพยักหน้าขณะที่ฟังคำตอบของเอร่า

ต่อมาจางจือก็ถอนใจเขารู้สึกซาบซึ้งมาก “ในชีวิตนี้ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนที่ทำให้ข้าประทับใจได้ ใครจะรู้ว่ามีเด็กหญิงที่ทำให้ข้าประทับใจได้? เจ้ายังเยาว์นักแต่ว่าก็มีจิตใจดี เจ้าคู่ควรกับการนับถือของข้า”