บทที่ 1783

ตึง

วินาทีนั้นเมแกนก็ไม่ลังเลที่จะคุกเข่าต่อหน้าจางจือ เธอมองเขาอย่างเคารพนับถือ “ฉันขอคารวะท่าน อาจารย์”

เมื่อพูดจบเธอก็โขกคำนับกับพื้นสามครั้ง

“ดีมาก” จางจือพอใจมากกับท่าทางของเธอและยิ้มพร้อมยกมือขึ้น “ดีมาก ยืนขึ้นเถอะ”

เขาไม่สามารถปกปิดความตื่นเต้นยินดีได้ เขาแหงนหน้าหัวเราะ “ฮ่าฮ่า ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ข้าสามารถออกไปสู่โลกภายนอกได้อีกครั้งแถมยังมีลูกศิษย์ด้วย ฮ่าฮ่า ลิโป้หลังจากที่เจ้าขังข้าไว้นานหลายปี สุดท้ายเจ้าก็ต้องตายไปพร้อมความเสียใจ”

จางจือหัวเราะต่ออีกครู่ก่อนที่จะหยุด การกระทำของเขาก็เป็นที่เข้าใจได้ หลังจากที่โดนกักขังอยู่นานนับพันปีในที่สุดเขาก็ได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมา

จากนั้นเขาก็มองเอร่าอย่างจริงจัง “ศิษย์ข้า ข้าจะส่งมอบคัมภีร์พิสุทธิ์อมตะฉบับสมบูรณ์ให้เจ้าแล้ว เจ้าต้องจำให้ถ่องแท้ล่ะ”

เขาบอกกระบวนท่าต่าง ๆ โดยไม่เว้นไปสักคำ ในสายตาของจางจือ เอร่านั้นเป็นแค่สตรีและไม่เป็นภัยกับเขา

หลังจากที่เขาท่องกระบวนท่าออกมาแล้ว จางจือก็มองเอร่าอย่างรักใคร่ ศิษย์ของเขาไม่เพียงแค่งดงามแท่านั้นแต่เธอยังมีจิดใจดีงาม ทุกคนต่างก็ต้องรักเธอ

ตอนนั้นเอร่าตื่นตัวมากและเธอก็จดจำกระบวนท่าต่าง ๆ อย่างระมัดระวัง

เมื่อจางจือบอกกระบวนท่าสุดท้ายไปแล้ว เขาก็บอกกับเอร่าว่า “ศิษย์ข้า คัมภีร์พิสุทธิ์อมตะนี้ทั้งซับซ้อนและมีพลังแกร่งกล้า เจ้าไม่มีทางบ่มเพาะสำเร็จได้ในเวลาแค่วันสองวัน เจ้าต้องบ่มเพาะอยู่เสมอเข้าใจไหม?”

“เข้าใจค่ะ” เอร่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ต่อมาภายใต้การดูและของจางจือ เอร่าก็นั่งลงกับพื้นและเริ่มทำการบ่มเพาะ

ขณะเดียวกันที่โลกใหม่ เสนาบดีทั้งหลายต่างก็ยืนเรียงลำดับกันทั้งสองข้างของห้องโถงเปี่ยมพลัง ทุกคนดูนอบน้อมและจริงจัง