บทที่ 1806

หลังออกจากห้องมหาสมบัติใต้พิภพมาได้ แดร์ริลก็ถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเขาได้เห็นพวกทหารยามลาดตระเวนของพระราชวังยังเดินกระจัดกระจายอยู่ พอเขานึกถึงแอมโบรสแดร์ริลก็เข้าไปแอบดูในเขตหวงห้าม เขาไม่เห็นร่องรอยของทั้งแอมโบรสและเมแกนในค่ายกลแล้ว เห็นได้ชัดว่าทั้งสองหนีออกไปได้สำเร็จ

เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็ไม่กังวลอีกต่อไป จากนั้นเขาก็ทะยานขึ้นฟ้าและมุ่งหน้าออกจากเมืองหลวง

จังหวะที่เขากำลังจะออกจากเมืองหลวงนั้น แดร์ริลก็กวาดตามองสถานการณ์ด้านนอกเมือง เขาหยุดชะงักและนิ่วหน้า

เขาเห็นทหารของโมอาน่าเหนือนับแสนกำลังตั้งเป็นค่ายกลหลายค่ายและกักจอมยุทธ์จากหลายสำนักของจักรวาลโลกเอาไว้ในป่า ค่ายกลนั้นมีผังด้านในสามชั้นและผนังด้านนอกที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

หยางเจียนกำลังอยู่กลางอากาศพร้อมกระบี่สองคมสามแฉกในมือและอยู่บนหลังสุนัขคำรณสวรรค์ขณะที่ออกคำสั่ง

ในบรรดาคนของจักรวาลโลกนั้น แฟนนี่คือผู้นำ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไม่เหลือเค้าความสงบนิ่งและมั่นใจอย่างก่อนหน้า ร่างกายของเธอสั่นเทา แข้งขาอ่อนแรง และเธอไม่สามารถยืนอย่างมั่นคงอยู่ได้อีกแล้ว

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แอมโบรสกับเมแกนออกจากพระราชวังมาได้สำเร็จแล้วไม่ใช่เหรอ? พวกเขาน่าจะมารวมตัวกับพวกจอมยุทธพวกนี้แล้วก็ถอยกลับไปสิ ทำไมคนพวกนี้ถึงยังได้ต่อสู้กับกองทัพโมอาน่าเหนืออยู่อีก? แล้วแอมโบรสกับเมแกนไปไหนกัน?’

แดร์ริลรู้สึกสับสน เขายังไม่รู้ว่าหลังจากที่เมแกนและแอมโบรสออกจากเขตหวงห้ามมาได้ พวกเขาก็พลาดโอกาสที่จะหลบหนีเพราะเมแกนมัวแต่ให้ท่าแอมโบรสอยู่

ทั้งแอมโบรสและเมแกนต่างก็กำลังโดนทหารยามกลุ่มหนึ่งไล่ล่าอยู่ตอนนี้และยังหนีออกมาไม่ได้ พวกเขาจึงไม่มีทางที่จะมารวมตัวกับแฟนนี่และคนอื่น ๆ นี่เป็นสาเหตุว่าทำไมสถานการณ์ถึงได้เป็นอย่างตอนนี้

แดร์ริลถอนใจแล้วไม่คิดอะไรตจ่อ เขาทะยานเข้าป่าไป

ที่จริงแดร์ริลบุกเข้าไปในพระราชวังตามลำพังและเขาเพียงต้องการเม็ดยามโนภาพมาให้ลิลี่โดยเร็ว เขานั้นไม่อยากจะเข้าไปวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่น แต่พอตอนนี้เรื่องมาพัวพันกับจักรวาลโลกมันก็ต่างออกไป

แม้จะมีหลายสำนักของจักรวาลโลกที่ทำไม่ดีกับแดร์ริลในช่วงเวลาที่เขากำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าเขาควรต้องทำอะไรให้จักรวาลโลกเพราะว่าเป็นบ้านเกิดของเขา