บทที่ 1808

’ถึงจักรพรรดิโฮ่วอี้จะเสด็จมาที่นี่แล้ว แต่ข้าก็มาพร้อมทหารของเมืองหลวงทั้งหมด ข้าตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่แล้ว’ หยางเจียนคิด

เมื่อได้เห็นหยางเจียนคุกเข่าต่อหน้าอยากนอบน้อม แดร์ริลก็รู้สึกสุขใจมาก

‘ฮ่าฮ่า สุดยอดปรมาจารย์เอ้อหลางคุกเข่าให้ฉัน ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้’ แดร์ริลคิด

แดร์ริลกระแอมเพื่อซ่อนความตื่นเต้นก่อนพูดกับหยางเจียนด้วยสีหน้าจริงจังว่า “หยางเจียน กลับไปที่พระราชวังเดี๋ยวนี้ แล้วรอฟังคำสั่งจากข้า”

ขณะที่พูด แดร์ริลก็วางท่าเหมือนพวกราชวงศ์และโบกมือสั่งพวกทหารของโมอาน่าเหนือทั้ง 100,000 นาย “ทหารทั้งหลาย พวกเจ้าต้องเหนื่อยแล้ว จงแยกย้ายและกลับค่ายของพวกเจ้าไปซะ”

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างก็ตกตะลึง โดยเฉพาะพวกจอมยุทธ์ของจักรวาลโลก ทุกคนต่างก็มองหน้ากันอย่างแปลกใจ

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เราบุกรุกพระราชวังของโมอาน่าเหนือ แต่จีกรพรรดิโฮ่วอี้กลับไม่โมโห แถมเขายังสั่งให้ทหารถอยทัพ…’

แฟนนี่กัดริมฝีปากขณะมองโฮ่วอี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาของเธอเปล่งประกายและเธอรู้สึกงุนงง

‘จักรพรรดิโฮ่วอี้ไม่โมโหเหรอ? ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีความสัมพันธ์ใดระหว่างจักรพรรดิโฮ่วอี้กับจักรวาลโลกเลยนะ นี่มันยากเกินจะเข้าใจแล้ว’

ตอนนั้นแฟนนี่ไม่รู้ว่าคนที่อยู่กลางอากาศไม่ใช่จักรพรรดิโฮ่วอี้แต่เป็นแดร์ริลที่ปลอมตัวมา

เวลาเดียวกันหยางเจียนที่คุกเข่าอยู่ก็กังวลและบอกว่า “ฝ่าบาท คนพวกนี้ยกโขยงกันมาจากจักรวาลโลก พวกเขาไม่ให้เกียรติทวีปโมอาน่าเหนือเลย เราไม่อาจปล่อยพวกเขาไปได้ง่าย ๆ เราถอยไม่ได้พะย่ะค่ะ”

เมื่อเขาพูดจบ บรรดานายพลของทัพโมอาน่าเหนือก็เริ่มพูดบ้าง

“พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เราต้องไม่ยอมอภัยให้พวกคนเถื่อนเหล่านี้”

“เราต้องฆ่าพวกมันเพื่อรักษาชื่อเสียงของโมอาน่าเหนือ”

“พวกกระหม่อมขอร้องพระองค์สั่งให้เราทำลายพวกคนไม่รู้ความนี้ให้สิ้น”

แม่ทัพทั้งหลายต่างก็เริ่มพูดและร้องขอ แดร์ริลแอบนิ่วหน้า ‘คนของทวีปโมอาน่าเหนือนี่จงรักภักดีต่อตักรพรรดิโฮ่วอี้จริง ๆ’