บทที่ 1812

ขณะที่พูดแดร์ริลยิ้มไปด้วยแต่ว่าในใจเขาร้อนรนมาก เขาหลั่งเหงื่อเย็นออกมาไม่หยุด

ที่จริงหากว่าเป็นคนอื่นแดร์ริลคงไม่อ้อนวอนขอความเมตตาแบบนี้ แต่ว่าหยางเจียนนั้นไม่เหมือนใคร เขาคือคนที่แม้แต่ฉางเอ๋อและจูปาเจี๋ยยังกลัว

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว เตรียมตัวตายซะเถอะ” หยางเจียนไม่เสียเวลาพูดพล่ามและสีหน้าเขาก็ไม่เปลี่ยน

ปัง

ตอนนั้นหยางเจียนก็ยกมือเขาขึ้นช้า ๆ และกระบี่สองคมสามแฉกก็ปล่อยพลังร้อนจัดออกมาซึ่งมันปกคลุมท้องฟ้าทั่วทั้งพระราชวัง

“ซูสพิฆาต” วินาทีต่อมาหยางเจียนก็ยกมือขึ้นและเงาดาบน่าสะพรึงก็ปรากฏขึ้นจากกระบี่สองคมสามแฉกพุ่งเข้าหาแดร์ริล

เงาดาบนั้นยาวกว่า 100 ฟุตและเกิดจากกระบวนท่าการต่อสู้ของหยางเจียน

จังหวะที่เงาดาบปรากฏขึ้นนั้นอุณหภูมิก็ลดต่ำลงไปประมาณสิบองศา แดร์ริลรู้สึกเหมือนตนเองตกเข้าไปอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง เขารู้สึกหนาวเยือกหัวจรดเท้า

แดร์ริลตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นกระบวนท่าของหยางเจียน เขาไม่เคยคิดเลยว่ากระบวนท่าของหยางเจียนจะน่าประหวั่นเพียงนี้

เพียงแค่พริบตา แดร์ริลก็เหงื่อแตกเต็มหน้า

เขาไม่สามารถหลบซ่อนได้ เงาดาบนั้นมหึมามากจนเหมือนมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมา ไม่มีที่ไหนให้เขาไปหลบซ่อนได้

ตอนนี้พวกทหารของโมอาน่าเหนือก็ดูสถานการณ์อยู่จากที่ไกล ๆ และพวกเขาก็รับรู้ได้ถึงรังสีที่น่าหวาดหวั่น ดวงตาพวกเขาเบิกกว้างและก็อดรู้สึกกังวลแทนแดร์ริลไม่ได้