บทที่ 1818

ปัง

ขณะที่ฉางเอ๋อกำลังคิดอยู่ แดร์ริลก็รู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนมาจากเจดีย์เจ็ดมหาสมบัติในกระเป๋า ดูเหมือนว่าแบรดลีย์จะกลับเข้ามมาในเจดีย์แล้ว

ในฐานะเจ้าของเจดีย์ แดร์ริลรู้สึกได้ว่าแบรดลีย์นั้นบาดเจ็บแต่ก็ไม่รุนแรง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหยางเจียนต้องสั่งให้คนของเขาโจมตีแบรดลีย์เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่สามารถเอาชนะแบรดลีย์ได้

“แบรดลีย์ คุณเป็นยังไงบ้าง?” แดร์ริลถามทันที

ตอนนั้นเสียงของแบรดลีย์อ่อนระโหยขณะที่ตอบว่า “นายท่าน ข้าไม่เป็นไร แต่ว่าสถานการณ์ของท่านคงไม่สู้ดี หยางเจียนส่งคนมากมายตามสะกดรอยท่าน ภูเขากาลีก็เป็นหนึ่งในที่ซึ่งพวกเขาจะมาหา ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้…”

“ไม่เป็นไร ตอนนี้ท่านต้องพักเพื่อฟื้นฟูร่างกาย” แดร์ริลยิ้มและปลอบใจเขา ที่พำนักของเกษตรเทวสราญนี้แยกออกมาโดดเดี่ยว เพราะฉะนั้นหยางเจียนไม่น่ามาหาที่นี่ได้

พวกเขาทั้งสองต่างก็สื่อสารกันในใจผ่านเจดีย์เจ็ดมหาสมบัติ ดังนั้นฉางเอ๋อ ซู่หรงและดีไวน์ ฟาร์เมอร์จึงไม่รู้เรืองนี้

“แดร์ริลเจ้าได้ยินไหม? ไปที่เมืองหลวงกับข้าเดี๋ยวนี้” ฉางเอ๋อยืนกราน

ตูม

เมื่อเธอพูดจบก็มีเสียงตูมดังสนั่น ทางเข้าที่พำนักของเกษตรเทวสราญพังทลายลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เสียงระเบิดดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ตอนนั้นทั้งแดร์ริล ฉางเอ๋อ และทุกคนต่างก็อึ้งไป

สองวินาทีต่อมาแดร์ริลเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยาและวิ่งออกไป

‘ใครมันกล้ามาก่อปัญหาที่พำนักของดีไวน์นะ?’

ฉางเอ๋อ ซู่หรงและคนอื่น ๆ ต่างก็รีบตามเขาไป

เมื่อพวกเขาออกไปด้านนอก แดร์ริลก็อดสูดหายใจเย็นเยียบไม่ได้เมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ทหารโมอาน่าเหนือ 100,000 นายปิดทางเข้าไว้เหมือนแน่นหน้าประหนึ่งเหล็กกล้า หยางเจียนยืนอยู่หน้ากองทหารในชุดเกราะสีทองและลอยอยู่กลางอากาศ ดูแข็งแกร่งและน่ากลัวมาก

เบื้องล่างเขามีสุนัขคำรณสวรรค์กำลังดมพื้นที่ทางเข้าโดยรอบ

สีหน้าของแดร์ริลเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ